Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2012

Pax Alemana ή... χάος!


Από Το Ποντίκι 28.6.2012 (απ' όπου και το σκίτσο του Soloup)

Ένα πολύ μεγάλο βήμα, ίσως το σημαντικότερο μέχρι σήμερα στα ευρωπαϊκά δρώμενα, είναι έτοιμο να παρουσιαστεί στη σημερινή και αυριανή ευρωσύνοδο κορυφής, καθώς σύμφωνα με το σχέδιο παρέχεται η εξουσία στην Ε.Ε. να υπαγορεύει μεταβολές σε εθνικούς προϋπολογισμούς. Σύμφωνα με το σχέδιο (παρουσιάστηκε από τους Financial Times), η Ε.Ε. θα αναλάβει την εξουσία να μπορεί να επανασυντάσσει προϋπολογισμούς χωρών της ευρωζώνης οι οποίες παραβιάζουν τα όρια χρέους και ελλείμματος.


Πρακτικά, με την υπογραφή των Ντράγκι, Γιούνκερ, Μπαρόζο, Ρομπάι, επιταχύνονται οι διαδικασίες για τον μετασχηματισμό της Ε.Ε. σε μία δημοσιονομική ένωση με πολιτικά χαρακτηριστικά, όπως τη μεθοδεύει εδώ και καιρό το Βερολίνο. Ουσιαστικά συντελείται η μετάλλαξή της σε Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, όπου ο έλεγχος θα γίνεται από τους δανειστές (δηλαδή το Βερολίνο) και η εποπτεία, σταδιακά, θα περάσει σε υπερεθνικούς θεσμούς.

Οργανισμοί όπως η ΕΚΤ, ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM) και άλλοι μηχανισμοί χρηματοδότησης - εποπτείας προορίζονται να αποτελέσουν τους πυλώνες διακυβέρνησης της Νέας Ευρώπης. Μόνο που στην περίπτωση αυτή (στην οποία έχει αναφερθεί πλειστάκις το «Π») κυρίαρχοι θα είναι οι δεσμοί χρέους και όχι κοινωνικής αλληλεγγύης.

Δηλαδή τον ρυθμιστικό και καθοριστικό ρόλο θα παίζει η εμπράγματη δέσμευση - υποθήκευση των δανειζόμενων (από τους δανειστές) είτε μέσω ειδικών ταμείων είτε μέσω μνημονίων και συμβάσεων, όπως αυτές που έχουν υπογράψει ήδη Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία και υπογράφουν οσονούπω Ισπανία και Κύπρος.

Στη Σύνοδο Κορυφής δεν θα ληφθούν σημαντικές αποφάσεις, ωστόσο τίθενται οι βάσεις για τη δημοσιονομική και τραπεζική ενοποίηση, ενώ στην έκτακτη σύνοδο του Ιουλίου θα καθοριστεί το πλαίσιο λειτουργίας του ESM. Στην έκτακτη σύνοδο θα συζητηθεί βέβαια και το πρόβλημα της Ελλάδας, με καλά ενημερωμένες πηγές να εκτιμούν πως το Βερολίνο θα στηρίξει την Αθήνα με τρεις ενέργειες: επιμήκυνση, επιτόκιο και ένα... φιλολαϊκό μέτρο.


Δεσμώτες χρέους

«Καλύπτοντας» την Αθήνα οι Γερμανοί θέλουν να επιταχύνουν τις διεργασίες απορρόφησης της κρίσης (από την Ισπανία και τις ανησυχίες στην Ιταλία) μέσω της χρήσης του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης και του Ευρωπαϊκού Ταμείου Διάσωσης (που σημειωτέον προτάθηκε από την επιτροπή ειδικών της Γερμανίας). Εδώ ας μην ξεχνάμε πως από Δευτέρα θα ενεργοποιηθεί (θεωρητικά βέβαια) και ο ESM, που θα έχει δυνατότητα δανεισμού έως 500 δισ. ευρώ.

Όπως σημειώνουν αναλυτές, το ποσό των 500 δισ. ευρώ είναι πολύ μικρό για τις ανάγκες χρηματοδότησης της Ισπανίας και της Ιταλίας τα επόμενα δύο χρόνια, διότι το χρέος τους που λήγει το διάστημα αυτό πλησιάζει το ιλιγγιώδες 1,3 τρισ. ευρώ. Αυτά τα κεφάλαια... δεν υπάρχουν.


Έως τη Γαλλία

Γι' αυτό το Βερολίνο προωθεί μεθοδικά την εμπράγματη δέσμευση των οφειλετών με υποθήκευση και εθνικού πλούτου. Είναι το κρίσιμο σημείο που οδηγεί σε εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας. Γι’ αυτό επιμένουμε τόσο καιρό ότι η Ελλάδα αποτελεί το πειραματόζωο της νέας εποχής.

Οι εμπράγματες δεσμεύσεις της Ελλάδας προς τους δανειστές (κυρίως τους Γερμανούς) είναι λίγο έως πολύ γνωστές. Τι προβλέπεται για τους άλλους;

● Για την Ισπανία λέγεται πως μέσω της στήριξης των τραπεζών οι δανειστές θα βάλουν στο... χέρι το πλουσιότατο χαρτοφυλάκιο real estate, ξενοδοχειακών υποδομών, πολυτελών κατοικιών.

● Για την Ιταλία αποτελεί δημοσιοποιημένο «μυστικό» του Βερολίνου πως μέρος των εγγυήσεών της μπορεί να είναι τα αποθέματα της Ρώμης σε χρυσό.

● Και ερχόμαστε στην Κύπρο, με τη Μεγαλόνησο να προσελκύει το γερμανικό ενδιαφέρον τα τελευταία δύο χρόνια και τη Μέρκελ να επισκέπτεται τη Λευκωσία δηλώνοντας σαφώς το ενδιαφέρον και τη... στήριξη του Βερολίνου στο νέο μέλος του κλαμπ παραγωγών χωρών φυσικού αερίου. Το... ξαφνικό ενδιαφέρον είχε σχολιαστεί ποικιλοτρόπως (και) από τον κυπριακό Τύπο.

Ας μην ξεχνάμε ακόμη πως το κυπριακό τραπεζικό σύστημα αποτελεί το μεγαλύτερο κοινοτικό καταφύγιο ρωσικών κεφαλαίων και συμφερόντων σε μία εύφλεκτη περιοχή.

Και ενώ αυτά διαδραματίζονται από την ευρωπεριφέρεια προς το κέντρο (Ισπανία, Ιταλία), το ενδιαφέρον εστιάζεται πλέον στη Γαλλία. Η λεκτική (προσώρας) κόντρα Παρισιού – Βερολίνου και η προσπάθεια διαφοροποίησης του Ολάντ (με την αμέριστη συνδρομή του Ομπάμα) από την πολιτική της Μέρκελ δεν φαίνεται να απομακρύνουν τον κίνδυνο περαιτέρω υποβάθμισης της γαλλικής πιστοληπτικής ικανότητας.

Τώρα τι θα σημαίνει αυτό για την ευρωζώνη, όταν η Γαλλία δεν ανήκει στον πτωχό και... ατάσθαλο Νότο, είναι μια άλλη υπόθεση.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget