Η Ελλάδα που αντιστέκεται

Η κρίση, με δάκρυα και αίμα, αλλάζει τους Έλληνες – Ένας πρώτος απολογισμός

Από τη Ρήξη Μαρτίου

Του Γιώργου Καραμπελιά

Μια από τις βασικές αιτίες της κρίσης που βιώνουμε είναι πως η μεταπολίτευση, ιδιαίτερα από το 1990 και μετά, κατέστρεψε πολλές από τις θετικές αξίες και χαρακτηριστικά της ελληνικής ιδιοπροσωπίας, μεγεθύνοντας ταυτόχρονα τα αρνητικά μας. Οι Έλληνες, ένας λαός λιτοδίαιτος, ενεργητικός, εργατικός, μεταβλήθηκαν σε αργοκίνητους, παχύσαρκους, οπαδούς της μικρότερης προσπάθειας.

Επτά κινήσεις για να σωθεί το σύστημα

Από τους Financial Times (via Euro2day)

Του Martin Wolf

Τρία χρόνια πριν, όταν η χειρότερη δημοσιονομική και οικονομική κρίση από το 1930 έζωνε την παγκόσμια οικονομία, οι Financial Times δημοσίευαν ένα αφιέρωμα με τίτλο «το μέλλον του καπιταλισμού». Σήμερα, εξαιτίας της αναιμικής ανάκαμψης στις χώρες υψηλού εισοδήματος, τρέχει ένα αφιέρωμα με τίτλο «κρίση στον καπιταλισμό». Τα πράγματα δείχνουν ότι χειροτέρεψαν. Πώς μπορεί να εξηγηθεί αυτό;

Πώς οι Έλληνες έπεσαν στα τούρκικα

Από την Καθημερινή

Του Νίκου Γ. Ξυδάκη

Πέρυσι, όταν άρχιζε να φουντώνει η κρίση, σε ένα εστιατόριο της Θεσσαλονίκης έβλεπα τους Έλληνες να τραγουδούν και να χορεύουν λαϊκά. Άρχιζαν με Ρασούλη και κορύφωναν με Στράτο Διονυσίου και Άκη Πάνου. Βαριά τραγούδια, νταλκαδιάρικα, ζεϊμπέκικα προ πάντων.

Σκέφτηκα τότε ότι στον δύσκολο καιρό που έρχεται οι Έλληνες θα αναδιπλωθούν προς τα έσω, για καλό και για κακό. Καλό, γιατί η ενδοσκόπηση μπορεί να δώσει καρπούς αυτογνωσίας, να απομακρύνει έναν ορισμένο επιπόλαιο κοσμοπολιτισμό, συνυφασμένο με την εύκολη χλιδή των δανεικών. Κακό, γιατί η εσωστρέφεια μπορεί εύκολα να φουντώσει έναν αμυντικό ναρκισσισμό και μιαν αυταρέσκεια θύματος.

Η καταστροφή μπορεί να περιμένει

Από το Euro2day

«Την σήμερον ημέρα δεν υπάρχει καμία έλλειψη σε ειδήμονες – οικονομικούς ή άλλους – που προειδοποιούν για επερχόμενη καταστροφή. Αν έχουν δίκιο, χαιρετίζονται ως "μάντεις". Αν δεν έχουν δίκιο, το πιθανότερο είναι πως κανένας δεν θα θυμάται το θέμα. Μία πρόβλεψη: δεν θα υπάρξει έλλειψη προβλέψεων ότι το 2012 θα εξελιχθεί σε καταστροφική χρονιά» σύμφωνα με τον Barry Eichengreen.

Η δική του άποψη είναι διαφορετική: «Το 2012 δεν θα είναι μια χρονιά κρίσης, ούτε όμως θα φέρει και το τέλος στα τρέχοντα οικονομικά προβλήματα. Μάλλον θα είναι μια χρονιά που κουτσά - στραβά κάτι θα κάνουμε» λέει.

Στροφή στην ηλιθιότητα

Από τον Καρτέσιο

Άντε να τον φτιάξουμε πενηντάρη. Διαβασμένος, ψυλλιασμένος υποτίθεται με την πραγματικότητα, τα είχε υπολογίσει κάπως, πήρε ένα δάνειο από την τράπεζα κι αγόρασε ένα διαμέρισμα. Όχι τίποτε ιδιαίτερο, ένα διαμέρισμα σφηνωμένο ανάμεσα στα υπόλοιπα. Άντε να του βάλουμε στο κάδρο και δύο παιδάκια. Να του ζήσουν. Η γυναίκα του πριν 6 μήνες έκλεισε το γραφείο γιατί δε σταύρωνε πελάτη. Τουτέστιν άνεργη, ανασφάλιστη, με χρέη στο ΤΕΒΕ.

Αυτός μάζευε γύρω στα 1.500 ευρώ το μήνα καθαρά, αλλά με το που άρχισαν τα κόψε από δω, κόψε από κει, δύσκολα φτάνει τώρα τα 1.000 ή «φεύγεις», όπως είχε πει το αφεντικό. Η δόση του δανείου όμως έμεινε η ίδια και τα δύο παιδάκια μεγαλώνουν.

Παγωνιά Δεκεμβρίου

Από το Βλέμμα

Tου Νίκου Ξυδάκη

Παγωμένοι, ακίνητοι σχεδόν, παρακολουθούν οι Έλληνες τις εξελίξεις εντός και εκτός συνόρων. Έχουν υποστεί αλλεπάλληλα σοκ, μειώσεις εισοδήματος, φορολογικές επιδρομές, περικοπές ασφαλιστικών παροχών, πολλοί έχουν χάσει τις δουλειές τους.

Μέσα σε ενάμιση χρόνο είδαν τις ζωές τους να ανατρέπονται. Αιφνιδιάστηκαν, διαμαρτυρήθηκαν, αγανάκτησαν, ανασυντάχθηκαν. Είδαν έναν πρωθυπουργό πλειοψηφίας να αποχωρεί ταπεινωμένος από τον διεθνή παράγοντα, είδαν έναν τεχνοκράτη να ηγείται μιας τρικομματικής κυβέρνησης.

«Οι Ελληνίδες γίνονται πόρνες»

Από την iefimerida

Με αφορμή την οικονομική κρίση και τη δύσκολη θέση στην οποία έχει βρεθεί η Ελλάδα τουρκικά μέσα ενημέρωσης «χτυπούν» με προσβλητικά ρεπορτάζ της χώρα μας.

Δημοσίευμα της εφημερίδας Takvim, με τίτλο «Η Ελλάδα βγήκε στον δρόμο», υποστηρίζει πως 3.000 Ελληνίδες γίνονται πόρνες, γιατί δεν τα βγάζουν πέρα με την οικονομική κρίση. Μέσα στο άρθρο αναφέρει «τα βράδια 3.000 Ελληνίδες βγαίνουν στον δρόμο ψάχνοντας για δουλειά. Δεν είναι όμως ο μόνος τρόπος για να εντοπίσουν τους πελάτες τους».

Πολιτικό θράσος... μεγατόνων!

Από το Euro2day

Του Γιώργου Παπανικολάου*

Τελικά το ελληνικό πολιτικό προσωπικό είναι τόσο σάπιο, τόσο κούφιο που δεν έχει ούτε τα αντανακλαστικά της επιβίωσης. Πώς αλλιώς να εξηγήσουμε τις επικίνδυνα ανόητες δηλώσεις για το «κούρεμα» ή για την αντίδραση του κόσμου την 28η Οκτωβρίου.

Σύμφωνοι, η ματαίωση της στρατιωτικής παρέλασης ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας ήταν μια υπερβολή. Στο σπίτι όμως του κρεμασμένου, θα έπρεπε να ξέρουν οι πολιτικοί μας, δεν μιλάνε για σχοινί.

Μοιάζει με ποίημα, αλλά δεν είναι...

Από την Oikoniki Pragmatikotita

● Εκεί που πριν υπήρχε μια σημαία, σήμερα υπάρχει ένα εμπορικό κέντρο.

● Εκεί που υπήρχε μια ιστορία, σήμερα υπάρχει ένα φαστφουντάδικο.

● Εκεί που άνθιζαν λουλούδια, σήμερα υπάρχει ένας έρημος τόπος.

● Εκεί που υπήρχε μνήμη, σήμερα υπάρχει λήθη.

● Στη θέση της δικαιοσύνης, ελεημοσύνη.

● Στη θέση της Πατρίδας, ένας σωρός ερείπια.

● Στη θέση της μνήμης, το άμεσο και το εφήμερο.

● Στη θέση της ελευθερίας, ένας τάφος.

● Στη θέση της δημοκρατίας, ένα διαφημιστικό σποτ.

● Στη θέση της πραγματικότητας, οι αριθμοί.

Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία

Από Το Ποντίκι 19.10.2011

Αργά ή γρήγορα η κοινωνία θα ξυπνούσε και θα αντιλαμβανόταν ότι η κρίση χρέους και τα προγράμματα εξυγίανσης που προωθούν οι δανειστές δεν αφορούν τους... διπλανούς, αλλά την ίδια στο σύνολό της. Η προπαγάνδα άλλωστε έχει και τα όριά της, όπως και η υπεροψία...

Σήμερα ολοένα και λιγότεροι μπορούν να ακούσουν και να πειστούν πως για όλα φταίνε οι δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι και οι αμοιβές τους. Πως υπεύθυνη για την οικονομική καταστροφή και το πολιτικό χάος είναι η μη απελευθέρωση των επαγγελμάτων. Πως για την κατάρρευση της αγοράς ευθύνη έχουν οι διαδηλωτές. Πως για την έλλειψη ρευστότητας ευθύνη έχουν οι συνταξιούχοι...

Ψάχνουν «στασίδι» για την επόμενη ημέρα

Από το Euro2day

Tου Γιώργου Παπανικολάου*

Το σύστημα διαπλεκόμενης εξουσίας που κυριάρχησε στην Ελλάδα τα τελευταία 37 χρόνια καταρρέει. Οι στυλοβάτες του, οι αρχιερείς αν θέλετε, με όση ισχύ τους απομένει, ψάχνουν απεγνωσμένα ένα «στασίδι» για την επόμενη μέρα. Βλέπουν το μέγεθος της καταστροφής που έρχεται και θέλουν, έστω την ύστατη ώρα, όχι να ανταποκριθούν στις ανάγκες της κοινωνίας, αλλά να τις χαλιναγωγήσουν, προς ίδιον όφελος.

Χαμένος κόπος. Η κρίση που οι ίδιοι εξέθρεψαν, μια κρίση πάνω απ' όλα κοινωνική και πολιτική, θα τους καταπιεί. Πολιτικοί «γέννημα θρέμμα» του σάπιου παρελθόντος και παρόντος, αφού έφτασαν με τους δικούς του όρους στις κορυφές της εξουσίας, θέλουν τώρα να μας πείσουν ότι ανακαλύπτουν ως άλλες «μωρές παρθένες» τα... κακώς κείμενα.

Είτε λένε ψέματα είτε είναι άσχετοι...

Από τους Financial Times (via Euro2day)

Του Wolfgang Münchau

Οι πολλές αποτυχίες της ευρωζώνης στην αντιμετώπιση της κρίσης έχουν μία κοινή αιτία: η ευρωζώνη είναι μία μεγάλη κλειστή οικονομία. Κάθε ένα από τα 17 κράτη - μέλη είναι μία μικρή ανοιχτή οικονομία. Οι πολιτικοί ηγέτες που διοικούν την ευρωζώνη έχουν τη νοοτροπία μιας μικρής, ανοιχτής οικονομίας – όλοι τους, χωρίς καμία εξαίρεση. Οι οικονομολόγοι που συμβουλεύονται χρησιμοποιούν μοντέλα μικρής, ανοιχτής οικονομίας.

Το γιγαντιαίο τραπεζικό πρόβλημα της Ευρώπης ύψους 32 τρισ. δολαρίων

Από το XrimaNews

Το πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει μία τραπεζική κρίση στην Ευρώπη εξαρτάται από το μέγεθος του ευρωπαϊκού τραπεζικού κλάδου και, όπως φαίνεται στο γράφημα της εικόνας, η απάντηση είναι: «Γιγαντιαία». Η Ευρώπη φαίνεται να αντιμετωπίζει πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα ως προς το μέγεθος του τραπεζικού της κλάδου ακόμη και από αυτό που αντιμετωπίζει η Ελλάδα ή και το ελληνικό χρηματιστήριο.

Τα παιδιά μεγάλα θύματα της κρίσης

Από Το Ποντίκι 6.10.2011 (απ' όπου και το σκίτσο του Πάνου)

Αυξητική τάση παρουσιάζει ο αριθμός των ανήλικων που ζουν σε φτωχά νοικοκυριά. Όπως αναφέρεται σε έγγραφο του υπουργού Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Γιώργου Κουτρουμάνη, το οποίο διαβιβάστηκε στη Βουλή, τα παιδιά είναι πιο εκτεθειμένα στους κινδύνους της φτώχειας.

Ειδικότερα ο κίνδυνος φτώχειας για παιδιά ηλικίας 0-17 ετών (παιδική φτώχεια) το 2009 ανήλθε σε 23,7%, ποσοστό υψηλότερο από το αντίστοιχο του συνολικού πληθυσμού που, σύμφωνα με έρευνα της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για το εισόδημα και τις συνθήκες διαβίωσης των νοικοκυριών, ανήλθε στο 19,7% (με περίοδο αναφοράς το εισόδημα του 2008).

Στα όρια της τρέλας μάς οδηγεί η κρίση

Από το Iatronet

Εκτός ελέγχου μας βγάζει η οικονομική κρίση. Οι επισκέψεις στα εξωτερικά ιατρεία και τα επείγοντα ψυχιατρικών μονάδων έχουν αυξηθεί δραματικά, ενώ οι ψυχίατροι συνδέουν την ανεργία με αύξηση των αυτοκτονιών και των ανθρωποκτονιών. Την ώρα που οι Έλληνες βιώνουμε μία – χωρίς προηγούμενο – πίεση, το κράτος μειώνει έως και 50% τις ψυχιατρικές δαπάνες. Πολλές εξωτερικές δομές οδηγούνται σε συγχώνευση ή κλείσιμο και οι ασθενείς αντιμετωπίζουν την πιθανότητα να βρεθούν στο δρόμο.

Γερμανοί και Αμερικανοί «σφάζονται» για να μας... σώσουν

Από topontiki.gr

Tου Δημήτρη Μυ

Οι διαφορετικές απόψεις (ή μήπως τα διαφορετικά συμφέροντα;) για την αντιμετώπιση της κρίσης στην ευρωζώνη και την ελληνική κρίση χρέους ειδικότερα, αρχίζουν να προβάλλουν με ολοένα και μεγαλύτερη σαφήνεια. Ο έλεγχος του ελληνικού «οικοπέδου» και η κυριαρχία στην ευρωπαϊκή ήπειρο περιγράφουν μια από τις γεωπολιτικές παραμέτρους της κρίσης, όπως αυτή εκδηλώνεται με την αμερικανο-γερμανική σύγκρουση.

Γιατί θα χρεοκοπήσουμε σε απλά ελληνικά

Από topontiki.gr

Της Gold Finger

Κάντε ένα ταξίδι διά μέσου της Αθηνών - Πατρών και θα καταλάβετε...

Η εξήγηση είναι απλή...

1. Γιατί δεν ξέρουμε να οδηγούμε.

2. Γιατί δεν έχουμε δρόμους.

Και η ζωή έχει δείξει ότι, εάν δεν ξέρεις να οδηγείς (κυριολεκτικά και μεταφορικά), δεν υπάρχει περίπτωση να σωθείς.

Ο ιρλανδικός εφιάλτης

Από Τα Νέα

Του Ρούσσου Βρανά

Ένα τέρας κυοφορείται στα σπλάγχνα της Ευρώπης. Όμως, αντί να τρομάζει τους πολιτικούς της, αυτοί του δίνουν εύσημα.

Η τρόικα πηγαινοέρχεται τακτικά στην Ιρλανδία. Όχι επειδή κινδυνεύουν τα ιρλανδικά μέτρα λιτότητας. Η ιρλανδική κυβέρνηση φρόντισε να τα επιβάλει προκαταβολικά. Και τα επιβάλλει ακόμη, λέει (στο protagon.gr) ο καθηγητής της Οικονομικής Θεωρίας Γιάννης Βαρουφάκης που επέστρεψε πρόσφατα από την Ιρλανδία:

● περικοπές στις δημόσιες δαπάνες χωρίς δεύτερη κουβέντα και ανεξάρτητα κοινωνικού κόστους,

● απεριόριστες μειώσεις μισθών,

● ελεύθερες απολύσεις,

σε ένα περιβάλλον με ανύπαρκτο εθνικό σύστημα υγείας και με ελάχιστη φορολογία στις επιχειρήσεις.

Η προδοσία των Αθηνών

Από το Βλέμμα

Του Νίκου Ξυδάκη

Σκεφτόμουνα πώς θα πω στον πατέρα μου ότι η σύνταξή του ψαλιδίζεται γιατί είναι δημοσιονομικά άδικη, ύστερα από 40 χρόνια ένσημα βαρέα και ανθυγιεινά. Δεν θα του πω τίποτε, θα το έχει ακούσει από τον υπουργό του LSE, καμουφλαρισμένο, με τις μετωνυμίες του Τρίτου Δρόμου, και θα το καταλάβει όταν πάει στην τράπεζα να εισπράξει. Τότε θα βαρηγκομήσει για τους Παπαντρέου που τους ψηφίζει τρεις γενιές, όπως το ’χει κάνει πρόσφατα. Κι ύστερα θα γυρίσει στις γάτες του, στις λεμονιές και στο αγέρι του νησιού: αυτά δεν μπορούν να του τα πάρουν όσο ζει.

Ο εφιάλτης είναι εδώ, ας τους τον στείλουμε πεσκέσι

Από το Black Bedlam (via Gregor der Grieche)

Δεν είναι ανάγκη να περιγράψει κανείς την κατάσταση που ζούμε σήμερα και την θέση στην οποία έχει περιέλθει η εργατική οικογένεια. Και αυτά που πρόκειται να 'ρθουν τα διαβάζουμε καθημερινά, τα ομολογούν αλώστε και από μόνοι τους.

Πρέπει όμως να δούμε τι μπορούμε και τι πρέπει να κάνουμε προκειμένου να δοθεί ώθηση στην ανάπτυξη των αγώνων που απαιτούνται, ώστε να αντιμετωπιστεί αυτή η λαίλαπα που μας οδηγεί ακόμη πιο πέρα και από τα όρια του Οξαποδώ.

Η διαπίστωση ότι το «κίνημα» βρίσκεται σαφώς πίσω από τις ανάγκες ή ότι εκφράζεται περιστασιακά δεν είναι κάτι καινούργιο. Είναι μάλιστα μια πραγματικότητα που λειτουργεί αμφίδρομα στην ψυχολογία του κόσμου. «Διαπιστώνοντας» ότι δεν γίνεται τίποτα, δεν κάνουν τίποτα.