Σύννεφα πολέμου

Από topontiki.gr

Του Δημήτρη Μυ

Μπορεί να είναι... σύμπτωση, ωστόσο δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο το γεγονός ότι στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και του Περσικού κόλπου κλιμακώνεται επικίνδυνα η συγκέντρωση τεράστιας δύναμης πυρός. Ακούσαμε τις προηγούμενες μέρες για την κάθοδο στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου μοίρας του Ρωσικού στόλου. Σήμερα, ας δούμε την απάντηση...

Σύμφωνα με τις επίσημες αμερικανικές ανακοινώσεις μέχρι τα μέσα του επόμενου μήνα, στην εύφλεκτη περιοχή, ανοιχτά της Συρίας καθώς και στον Περσικό Κόλπο σπεύδουν οι εξής δυνάμεις:

Πού πάμε...

Από topontiki.gr

Του Δημήτρη Μυ

Στη δημοκρατία τα αδιέξοδα οδηγούν στην κάλπη. Μόνο που, κάποιες φορές, το ερώτημα που τίθεται δεν έχει καμία σχέση με το πρόβλημα. Στην προκειμένη – ελληνική – περίπτωση τα ερωτήματα αν ο Σαμαράς θα πάρει γύρω στο 30% και αν ο Βενιζέλος θα συντριβεί ή θα τη γλιτώσει περιγράφουν το πρόβλημά τους, το οποίο δεν είναι υποχρεωτικά και το πρόβλημα της χώρας. Το πρόβλημα της Ελλάδας, δυστυχώς, είναι πολύ μεγαλύτερο...

Η κρίση ωθεί την Ελλάδα στην αγκαλιά της Ρωσίας

Από τους Financial Times (via Euro2day)

Του Ian Bremmer

Γιατί υπερασπίζεται με τόση θέρμη η Ρωσία τον Μπασάρ Ελ Άσαντ της Συρίας; Προς μεγάλη έκπληξη των ΗΠΑ και της Ευρώπης, η Μόσχα μπλόκαρε τις προσπάθειες κυρώσεων και περαιτέρω απομόνωσης του συριακού καθεστώτος που έγιναν στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Ο λόγος που η Ρωσία προστατεύει τον κ. Άσαντ είναι διότι η Μόσχα θέλει η συριακή κυβέρνηση να μείνει στη θέση της. Η Συρία είναι ο πιο αξιόπιστος εμπορικός εταίρος της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή. Μάλιστα ο κ. Άσαντ, όπως και ο πατέρας του πριν από αυτόν, αγοράζει τον περισσότερο στρατιωτικό εξοπλισμό της χώρας από τη Μόσχα.

Σταυροφόροι με γεωτρύπανα

Από Το Ποντίκι 5.1.2012

Κάποτε, οι Σταυροφόροι είχαν ως πρόσχημα την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων, αλλά ο πραγματικός στόχος ήταν η προσάρτηση νέων αγορών και η κατάληψη νέων περιοχών με αφθονία νερού.

Στις μέρες μας, οι Σταυροφορίες έχουν περίπου τα ίδια χαρακτηριστικά: Ως πρόσχημα χρησιμοποιείται η «απειλή» από πυρηνικά ή άλλα όπλα μαζικής καταστροφής και η επέκταση των «δημοκρατικών ελευθεριών» σε άλλες χώρες. Ο πραγματικός στόχος είναι και πάλι η προσάρτηση νέων αγορών, αλλά τη θέση του νερού έχουν πάρει πλέον το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.

Μεσόγειος, η κοιτίδα στην εποχή της αγανάκτησης

Από τους Financial Times (via Euro2day)

Του Gideon Rachman

Έχουν περάσει πολλοί αιώνες από τότε που η Μεσόγειος Θάλασσα ήταν η κοιτίδα του πολιτισμού. Όμως το 2011 η λεκάνη της Μεσογείου επέστρεψε στο επίκεντρο – όχι μόνο των τουριστικών προορισμών – αλλά και των παγκόσμιων υποθέσεων.

Ήταν η χρονιά της παγκόσμιας αγανάκτησης, από το κίνημα Occupy Wall Street μέχρι τις εκλογικές διαδηλώσεις στην Μόσχα και τις αντιδράσεις σε επαρχίες της Κίνας. Και τον τόνο του 2011 έδωσαν οι λαϊκές διαδηλώσεις στις δύο όχθες της Μεσογείου: στην πλατεία Ταχρίρ στο Κάιρο και την πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα.

Τηλεγράφημα - μπαρούτι...

Από Το Ποντίκι 17.11.2011

Ένα τηλεγράφημα του πρακτορείου Reuters έφερε πάλι αναστάτωση στην ενεργειακή αγορά δημιουργώντας νέες αρνητικές εντυπώσεις στο εξωτερικό για τη χώρα μας... Το περίεργο είναι πως το τηλεγράφημα αυτό έρχεται σε μία περίοδο κατά την οποία υπάρχει σοβαρή ένταση σε ολόκληρη την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και μάλιστα τη στιγμή κατά την οποία το θερμόμετρο της αντιπαράθεσης μεταξύ Ισραηλινών και Ιρανών ανεβαίνει σε επικίνδυνο βαθμό...

Γερμανοί και Αμερικανοί «σφάζονται» για να μας... σώσουν

Από topontiki.gr

Tου Δημήτρη Μυ

Οι διαφορετικές απόψεις (ή μήπως τα διαφορετικά συμφέροντα;) για την αντιμετώπιση της κρίσης στην ευρωζώνη και την ελληνική κρίση χρέους ειδικότερα, αρχίζουν να προβάλλουν με ολοένα και μεγαλύτερη σαφήνεια. Ο έλεγχος του ελληνικού «οικοπέδου» και η κυριαρχία στην ευρωπαϊκή ήπειρο περιγράφουν μια από τις γεωπολιτικές παραμέτρους της κρίσης, όπως αυτή εκδηλώνεται με την αμερικανο-γερμανική σύγκρουση.

Καπνός χωρίς φωτιά στην Αν. Μεσόγειο

Από την Καθημερινή

Του Balkan Devlen*

Το φθινόπωρο έφθασε, αλλά τα νερά της Μεσογείου ζεσταίνονται μέρα με τη μέρα. Ορισμένοι ανησυχούν ότι σύντομα θα φτάσουμε στο σημείο βρασμού, αλλά – κατά τη γνώμη μου – έχουν άδικο. Η Τουρκία υποβάθμισε τις διπλωματικές και αμυντικές της σχέσεις με το Ισραήλ μετά την άρνηση του Τελ Αβίβ να ζητήσει συγγνώμη για τον θάνατο 9 Τούρκων πολιτών, κατά τη διάρκεια της εφόδου κομάντος του στον Στολίσκο της Ελευθερίας που κατευθυνόταν προς τη Γάζα.

Ακόμη μία κρίση βρίσκεται εν τη γενέσει της λόγω της πρόθεσης της Κύπρου να ξεκινήσει γεωτρήσεις για την ανεύρεση υδρογονανθράκων στις νότιες ακτές του νησιού. Και στις δύο περιπτώσεις, η Άγκυρα διεμήνυσε ότι το τουρκικό πολεμικό ναυτικό θα χρησιμοποιηθεί για την προάσπιση των συμφερόντων της χώρας. Κάποιοι αναλυτές πιστεύουν ότι η ένταση θα κλιμακωθεί, φθάνοντας στο σημείο της θερμής σύρραξης. Ένα τέτοιο σενάριο είναι πιθανό, αλλά όχι το πιθανότερο.

Ερντογάν: «Αν χρειαστεί, θα πάμε σε πόλεμο με το Ισραήλ»

Ο Τούρκος πρωθυπουργός έδειξε μηδενική διπλωματία μιλώντας στο PBS

Από Το Βήμα

Το ζοφερό ενδεχόμενο μιας πολεμικής σύρραξης Τουρκίας - Ισραήλ άφησε ανοικτό ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. «Αν χρειαστεί θα πάμε σε πόλεμο με το Ισραήλ», δήλωσε ορθά κοφτά ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, απαντώντας σε ερώτηση του δημοσιογράφου Τσάρλι Ρόουζ στην εκπομπή του, στο αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο PBS.

Γιάννης Μάζης: Πιθανό θερμό επεισόδιο στη νοτιοανατολική Μεσόγειο

Από την Αυγή

Συνέντευξη στην Ελένη Τσερεζόλε

Καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής της Μέσης Ανατολής και της Τουρκίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο Γιάννης Μάζης «αποκρυπτογραφεί», μιλώντας στην «Αυγή» της Κυριακής, την πρόσφατη κρίση στις σχέσεις Τουρκίας - Ισραήλ.

«Οικόπεδο 12» με θέα τον πόλεμο στην Ανατολική Μεσόγειο...

Από Το Ποντίκι 8.9.2011

Σαν να μην έφταναν η χρεοκοπία, οι... τρόικες, τα... ΔΝΤ και οι λοιποί ευυπόληπτοι «φίλοι» μας και τοκογλύφοι, η κυβέρνηση οδηγεί τη χώρα στο πεδίο της τουρκοϊσραηλινής σύγκρουσης για το πετρέλαιο της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Προφανώς, τα όσα περί μειωμένης εθνικής κυριαρχίας είχε αναφέρει ο Γ. Παπανδρέου δεν αφορούν μόνο στην οικονομία της χώρας...

Η τετραήμερη – από την περασμένη Κυριακή – επίσκεψη του υπουργού Άμυνας Πάνου Μπεγλίτη στο Ισραήλ έγινε σε μια στιγμή που η σύγκρουση Άγκυρας - Τελ Αβίβ κλιμακώθηκε επικίνδυνα. Πρόσχημα της σύγκρουσης μεταξύ των δύο πρώην φίλων, συμμάχων και αμερικανικών... «μαντρόσκυλων» στην περιοχή, η άρνηση της κυβέρνησης του Ισραήλ να ζητήσει συγγνώμη για τους Τούρκους ακτιβιστές που σκότωσαν οι Ισραηλινοί κομάντο για να προστατεύσουν τον «νόμιμο» (κατά τον ΟΗΕ) αποκλεισμό της Γάζας.

Σκηνικό πολέμου και ανατολίτικο παζάρι

Από το Διαδίχτυ (απ' όπου και το σκίτσο του Τολιάδη)

Σκηνικό πολέμου στήνει ο Ερντογάν προκειμένου να αρπάξει μερίδιο από τους φυσικούς πόρους (φυσικό αέριο, πετρέλαια) της ανατολικής Μεσογείου, απειλώντας το Ισραήλ και φυσικά Ελλάδα και Κύπρο, εκβιάζοντας τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ελλάδα είναι το μικρότερο πρόβλημα - εμπόδιο για την Τουρκία και η εμπειρία διδάσκει ότι συνήθως οι τουρκικοί εκβιασμοί έχουν και κάποιο αποτέλεσμα.

Μαριονέτες...

Από topontiki.gr

Του Δημήτρη Μυ

Η ελληνική κυβέρνηση, εκτός από τροχονόμος των αποφάσεων και εντολών της τρόικας, έχει μετατραπεί και σε μαριονέτα στο μεγάλο γεωπολιτικό παιχνίδι που εξελίσσεται στη περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Περιοχή που εκτός των άλλων κρύβει και πλούσια ενεργειακά αποθέματα...

Ποιοι κινούν την ελληνική μαριονέτα στην γεωπολιτική σκακιέρα, δεν είναι δύσκολο να το διακρίνει κανείς. Στο έντυπο «Π» σήμερα ο αναγνώστης μπορεί να διαβάσει λεπτομερές ρεπορτάζ για την ελληνική επικίνδυνη εμπλοκή στο παιχνίδι ισχύος μεταξύ Τουρκίας - Ισραήλ.

Η επόμενη μέρα μετά τον Καντάφι

Από το Stratfor (via Euro2day)

Η πρόσφατη εμπειρία από το Ιράκ και το Αφγανιστάν έχει δείξει ότι είναι πολύ πιο εύκολο να ανατρέψεις ένα καθεστώς από το να κυβερνήσεις μια χώρα. Έχει επίσης δείξει ότι είναι πολύ δύσκολο να προκύψει μια σταθερή κυβέρνηση από τα κατάλοιπα ενός μακροχρόνιου δικτατορικού καθεστώτος.

Η Ιστορία βρίθει από παραδείγματα συνασπισμών που ενώθηκαν για να ανατρέψουν ένα καταπιεστικό καθεστώς, αλλά στη συνέχεια διαλύθηκαν και έπεσαν σε εσωτερικές διαμάχες όταν το καθεστώς έναντι του οποίου μάχονταν ανατράπηκε.

Πλήρες μπάχαλο στη Μεσόγειο

Από Το Ποντίκι 1.9.2911

Στη δεκαετία του '80, με αφορμή τις ελληνοτουρκικές αντιπαραθέσεις για την υφαλοκρηπίδα, ένα σύνθημα ακουγόταν όλο και πιο συχνά: «Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του». Έπειτα από μερικές δεκαετίες και με τις ανατροπές που έχει ζήσει η ανθρωπότητα, το ίδιο σύνθημα, ελαφρώς τροποποιημένο, μπορεί να χαρακτηρίσει τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή: «Η Μεσόγειος ανήκει στα ψάρια της».

Το κακό είναι πως η περιοχή, εκτός από πολύ καλό ψάρι, διαθέτει και αρκετά πλούσιο υπέδαφος... Κι όπως όλα δείχνουν, αυτό το πλούσιο σε υδρογονάνθρακες υπέδαφος αποτελεί τον βασικό λόγο για τις συνεχείς «εκρήξεις» που ακούγονται απ' όλες τις γωνιές αυτής της περιοχής του πλανήτη...

Το λιβυκό πετρέλαιο αλλάζει τις ισορροπίες

Από Το Ποντίκι 25.8.2011

Τόσο κοντά και συνάμα τόσο μα­κριά! Το λιβυκό πετρέλαιο σπρώ­χνει τη χώρα στις αγκάλες των μεγάλων πολυεθνικών της ενέργειας, δημιουργώντας έναν ακόμη θύλακο για τον πλήρη έλεγχο των κοιτασμάτων του «μαύρου χρυσού» και του «γαλά­ζιου καυσίμου» από τους πολύ λίγους και πολύ ισχυρούς της ενέργειας...

Εάν θα έπρεπε να ενδιαφέρει κάποι­ον η ανακατανομή των συσχετισμών στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανα­τολικής Μεσογείου – με τις εντάσεις, τις ανατροπές και τις ανοικτές ή καλυμ­μένες επεμβάσεις –, αυτός θα έπρεπε να είναι η Ελλάδα. Άλλωστε, όλως τυ­χαίως, οι χώρες που πέρασαν διά του πυρός και του σιδήρου των εξεγέρσε­ων και των ανατροπών είναι εκείνες που «ακουμπάνε» ή επηρεάζουν την οικονομική ζώνη της χώρας μας, αυτό που ονομάζουμε ΑΟΖ.

Πολλαπλοί εκβιασμοί

Από Το Ποντίκι 25.8.2011

Η Ελλάδα δεν βρίσκεται μόνο στη δίνη του αβάστακτου χρέους, της οικονομικής κρίσης, του Διεθνούς Ελέγχου και της κοινωνικής κατάρρευσης. Δυστυχώς, πάντα έφερε το βάρος της γεωγραφικής της θέσης και, ειδικά τις τελευταίες δεκαετίες, έχει μονίμως ανοιχτά εθνικά θέματα, τα οποία την υποχρεώνουν να κρατάει τα μάτια της ορθάνοιχτα.

Στη σημερινή κρίση στη Μεσόγειο, στις ακτές της οποίας συντελούνται κοσμοϊστορικές αλλαγές και ανατρέπονται δεδομένα δεκαετιών, ένα κεντρικό επίδικο είναι η οριστικοποίηση, για τα επόμενα πολλά χρόνια, του ενεργειακού στάτους – και με την έννοια του ελέγχου των δρόμων μεταφοράς ενέργειας και, κυρίως, με αυτήν του ελέγχου των πηγών της.