Τι απέγιναν οι «Αγανακτισμένοι»;

Από τη Ρήξη Φεβρουαρίου

Του Γιώργου Καραμπελιά

Εδώ και τρεις μήνες, το κίνημα των «Αγανακτισμένων» μοιάζει να έχει σιγήσει, τη στιγμή που, αντίθετα, θα έπρεπε να εντείνει τις κινητοποιήσεις ενάντια στη νέα «ντρίπλα» των καθεστωτικών δυνάμεων, με την κυβέρνηση Παπαδήμου και την προσχώρηση / εγκλωβισμό του Σαμαρά στο μνημονιακό στρατόπεδο.

Την ώρα που έρχονται τα χειρότερα, με το νέο μνημόνιο και το οριστικό ξεπούλημα της χώρας, λείπει η ισχυρή λαϊκή πίεση που θα μπορούσε να τα αποτρέψει και να στριμώξει το πολιτικό σύστημα. Και αυτό είναι εφικτό, διότι η συναίνεση των κομμάτων και η εσωτερική συνοχή τους κρέμεται από μία κλωστή, όπως φάνηκε και στις πρόσφατες ψηφοφορίες στη Βουλή. Θα αρκούσε μια ισχυρή λαϊκή πίεση για να σπάσει.

Μεσόγειος, η κοιτίδα στην εποχή της αγανάκτησης

Από τους Financial Times (via Euro2day)

Του Gideon Rachman

Έχουν περάσει πολλοί αιώνες από τότε που η Μεσόγειος Θάλασσα ήταν η κοιτίδα του πολιτισμού. Όμως το 2011 η λεκάνη της Μεσογείου επέστρεψε στο επίκεντρο – όχι μόνο των τουριστικών προορισμών – αλλά και των παγκόσμιων υποθέσεων.

Ήταν η χρονιά της παγκόσμιας αγανάκτησης, από το κίνημα Occupy Wall Street μέχρι τις εκλογικές διαδηλώσεις στην Μόσχα και τις αντιδράσεις σε επαρχίες της Κίνας. Και τον τόνο του 2011 έδωσαν οι λαϊκές διαδηλώσεις στις δύο όχθες της Μεσογείου: στην πλατεία Ταχρίρ στο Κάιρο και την πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα.

Η ανεπιθύμητη γενιά

Από την Ελευθεροτυπία

Του Κώστα Βεργόπουλου

Άλλοτε οι κρατούντες επαγγέλλονταν το μέλλον προκειμένου να εκτονώνουν το παρόν. Σήμερα γνωστοποιούν ότι δεν υπάρχει ούτε το ένα ούτε το άλλο: «τους ζυγούς λύσατε», «αναγκαστικός μονόδρομος».

Το κίνημα των «αγανακτισμένων» αποτελεί πλέον πρόκληση για όλες ανεξαιρέτως τις πλευρές του πολιτικού συστήματος, στη χώρα μας, στην Ευρώπη, στον υπόλοιπο κόσμο.

Αιφνιδιάζονται σήμερα τα δικομματικά συστήματα που κυβερνούν στο δυτικό κόσμο, αλλά ακόμη μεγαλύτερη δυσανεξία και επιθετικότητα απέναντι στους νέους, που με απόγνωση πέφτουν στις πλατείες, εμφανίζουν γνωστές και δυσδιάκριτες οργανώσεις της Αριστεράς. Ο λόγος είναι ότι η «αγανάκτηση» στρέφεται εναντίον όλων, χωρίς εξαιρέσεις.

Θα πρέπει επιτέλους να αυτο-οργανωθούμε

Από την Κίνηση Πολιτών Άρδην

«Ήμασταν σαν τις πόρνες μετά την πρώτη τους φορά. [...] Κοιτάζαμε ο ένας τον άλλον και ήμασταν όλοι χλωμοί [...] Αισθανόμασταν µμεγάλη ντροπή, αφού δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε ότι εμείς, το ΠΑΣΟΚ, οδηγήσαμε την Ελλάδα στο ΔΝΤ και τεμαχίσαμε µμισθούς και συντάξεις [...]Από τότε έχουμε εκπορνευτεί πλήρως. Έχουμε κάνει τα ίδια πράγματα πολλές φορές χωρίς να αισθανόμαστε ίχνος ντροπής»...

«Το Βήμα», 16.10.11

Τις δύο ημέρες των τελευταίων απεργιακών κινητοποιήσεων παρακολουθούμε και βιώνουμε την τελευταία πράξη μιας προδοσίας δύο χρόνων, η οποία μέλλει να ολοκληρωθεί τις επόμενες ημέρες στη Βρυξέλλες, με το πλήρες ξεπούλημα της χώρας.

Μόνη ελπίδα, ο λαός

Από τη Ρήξη Ιουλίου

Όποιος έζησε τις 45 μέρες των κινητοποιήσεων, που σφραγίστηκαν με την παρουσία εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλες τις πλατείες της Ελλάδας, και κατ’ εξοχήν στο Σύνταγμα, το ένιωσε στα μύχια του εαυτού του. Το παλιό κομματικό σύστημα, έστω και αν συνεχίζει τυπικά να υπάρχει, είναι πλέον νεκρό. Και δεν πρόκειται για μια παρόλα του αέρα. Ούτε υπάρχει πιθανότητα επιστροφής. Κι αυτό γιατί η κρίση συνεχίζεται και δυστυχώς θα συνεχιστεί· κατά συνέπεια δεν επιτρέπονται εύκολες παλινορθώσεις.

Δεν το περίμεναν;

Από Το Ποντίκι 7.7.2011

Μείζον πολιτικό ζήτημα, λοιπόν, οι επιθέσεις – χλευασμοί, μούντζες και «γιούχα» στη συντριπτική πλειονότητα των περιστατικών – κατά πολιτικών; Όχι βέβαια... Θα ήταν κάτι σαν πολιτικό ανέκδοτο μια παρόμοια θεώρηση του θέματος. Αντιθέτως, το ότι υπουργοί και μεγαλοστελέχη έφτασαν σε υψηλότατα επίπεδα δραματοποίησης και υποκρισίας σχεδόν αναγνωρίζοντας... ρόλο σε γραφικούς και τσαρλατάνους που διοργανώνουν ηλίθια γιουρούσια έξω από σπίτια πολιτικών είναι μια ένδειξη πολιτικής παθολογίας.

Ο ελληνικός λαός ενάντια στη Νέα Τάξη

Από το ArdinThess

Η μάχη που δόθηκε στο κέντρο της Αθήνας δεν ήταν μόνο μάχη του λαού ενάντια στη χούντα του ΠΑΣΟΚ και το εξελισσόμενο, γενικευμένο ξεπούλημα της χώρας. Είναι μια μάχη που δίνει ενάντια στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα.

Αυτή τη στιγμή όλοι, από τη Μέρκελ μέχρι τον Ομπάμα, και από την Ε.Ε. μέχρι το ΔΝΤ, έχουν πέσει πάνω μας και πασχίζουν με νύχια και με δόντια να επιβάλουν ένα πείραμα εκπτώχευσης και εξανδραποδισμού, μεταβολής μιας χώρας σε χώρο. Σ' αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και τα χθεσινά γεγονότα: το Παγκόσμιο Καπιταλιστικό Σύστημα μας έχει κηρύξει τον πόλεμο.

Μικρές ανεπαίσθητες δικτατορίες

Από Τα Νέα

Του Ρούσσου Βρανά

Και στην Ισπανία εκατοντάδες πάνοπλοι αστυνομικοί εκκαθάρισαν χθες τους «Αγανακτισμένους» που είχαν καταλάβει την κεντρικότερη πλατεία της Βαρκελώνης. Με ελαστικές σφαίρες και κλομπ και με τη συνδρομή των απαραίτητων προβοκατόρων, το ίδιο είχαν κάνει και τον περασμένο μήνα, αφήνοντας πίσω τους 87 τραυματισμένους διαδηλωτές. Η ελπίδα των απλών, καθημερινών και φιλήσυχων ανθρώπων πως η έξαρση της βίας που στις μέρες μας βλέπουν ολοένα και πιο συχνά μπροστά τους είναι απλώς κάτι συγκυριακό και προσωρινό δεν είναι παρά μια αυταπάτη.

Φλερτάροντας με τον θάνατο

Από τον Εξάντα

Του Γιώργου Αυγερόπουλου

Έχω καλύψει συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία σε διάφορα μέρη του κόσμου εκτός της Ελλάδας, όπως στην Αργεντινή, την Ιταλία, τη Βολιβία και το Μεξικό. Ειδικά στο Μεξικό, οι αστυνομικοί όπως γνωρίζουν πολλοί, θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι και διεφθαρμένοι.

Όμως αυτό που έζησα και κατέγραψα τόσο εγώ όσο και οι συνεργάτες μου χθες Τετάρτη 29.6 στο Σύνταγμα, ξεπερνάει σε αγριότητα κάθε όριο. Η ελληνική αστυνομία παίρνει δίκαια και με διαφορά το βραβείο βαρβαρότητας. Μιας βαρβαρότητας που καμία σχέση δεν είχε με καταστολή αλλά ήταν ένα συνεχές φλερτ με τον θάνατο.

Το γελοίον του παρα-κράτους

Aπό topontiki.gr

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Ο χθεσινός ισχυρισμός του υπουργού Προστασίας του Πολίτη ότι η ΕΛ.ΑΣ. την Τετάρτη απέτρεψε είσοδο στη Βουλή, παρεμπόδιση ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου και χρεοκοπία της χώρας προφανώς εκφεύγει των ορίων της φαιδρότητας. Παρομοίως η απόπειρά του να συνδέσει την έναρξη επεισοδίων με δήλωση του... Μίκη Θεοδωράκη! Δείγμα κι αυτό της ποιότητας, της αντίληψης και των ικανοτήτων του διαθέσιμου πολιτικού προσωπικού της χώρας.

Φυσικά δεν έχει νόημα να επιχειρηθεί καμιά σοβαρή αντίκρουση τέτοιων – αυταπόδεικτων άλλωστε – ανοησιών. Ιδιαιτέρως όταν η χθεσινή συζήτηση στη Βουλή δεν ήταν τίποτε άλλο από μια κακόγουστη και κακοστημένη παράσταση με προφανή σκοπό να μην συζητηθεί επί της ουσίας το αντικείμενο της χθεσινής συνεδρίασης: η ψήφιση του εφαρμοστικού νόμου του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Προσαρμογής.

Άγρια παρα-κρατική συμμορία

Όταν το κράτος του ΠΑΣΟΚ θριάμβευε εντός Βουλής ψηφίζοντας το δολοφονικό Μεσοπρόθεσμο, το αστυνομικό παρακράτος θριάμβευε με τη σειρά του, επί δύο συνεχόμενες ημέρες, έχοντας καταφέρει, με τη χρήση τρομακτικής βίας και τη χρήση εντεταλμένων προβοκατόρων, εν είδει χούντας, να διαλύσει την ειρηνική συγκέντρωση πολλών χιλιάδων ανθρώπων έξω και γύρω από το κοινοβούλιο. Οι πρόβες είχαν ήδη γίνει τις προηγούμενες μέρες και είχαν θεωρηθεί επιτυχημένες.

«Οι Έλληνες προδόθηκαν από τους ηγέτες τους»

Από το Euro2day

Μπορείτε να κατηγορήσετε τους Έλληνες, όμως αυτοί έχουν προδοθεί από τους ηγέτες τους, υποστηρίζει σε άρθρο του στην Independent ο Έλληνας οικονομολόγος και hedge fund manager κ. Ιάσων Μανωλόπουλος. Όπως επισημαίνει, «σοκαριστικά παραδείγματα κλεπτοκρατίας από την πολιτική ελίτ εξηγούν την αγριότητα της αντίδρασης» του ελληνικού λαού και αυτό είναι που «έχει αντίκτυπο στην υπόλοιπη Ευρώπη».

Διεκδίκηση παρόντος σε σωρό ερειπίων

Από το Βλέμμα

Tου Νίκου Γ. Ξυδάκη

Η 15η Ιουνίου συμπύκνωσε μέσα στις λίγες ώρες της όσα κυοφορούσε ο προηγηθείς βαρύς χρόνος, από την ψήφιση του Μνημονίου Ι, ανησυχία, φόβο, φτώχεια, αναδίπλωση, και όσα απελευθέρωσε απότομα το ανατρεπτικό εικοσαήμερο μετά την 25η Μαΐου, με το πλήθος στις πλατείες: αγανάκτηση, οργή, αμφισβήτηση. Ήδη από τις πρώτες ώρες εμφάνισης του αγανακτισμένου πλήθους είχαμε επισημάνει:

«Ο Γ. Παπανδρέου θα τελειώσει πολιτικά στον δρόμο, σύντομα, από ένα ανοργάνωτο, ανώνυμο πλήθος, που έχει ελάχιστους ή κανέναν ανθρωπολογικό δεσμό με το σύμπαν της μεταπολίτευσης και του ΠΑΣΟΚ και με το αφελές ναυάγιο του opengov».

Η απρόβλεπτη δυναμική των αγανακτισμένων

Από το Βλέμμα

Του Νίκου Ξυδάκη

Οι έρευνες της Public Issue, με το πολιτικό βαρόμετρο Ιουνίου και για τις κοινωνικές συμπεριφορές του πλήθους των Αγανακτισμένων, αποτυπώνει ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα τους τελευταίους μήνες: μια τεκτονική αλλαγή. Η πλειονότης του πλήθους απομακρύνεται ταχύτατα από τα δύο μεγάλα κόμματα που κυβέρνησαν τα τελευταία 37 χρόνια, χωρίς να τοποθετείται σε κάποιο άλλο σχήμα. 

Χιλιάδες διαδηλωτές επιστρέφουν τραγουδώντας

Η δυναμική της ηλιθιότητας και του κρετινισμού αποδείχθηκε αδύναμη να εξαφανίσει τον κόσμο από την πλατεία Συντάγματος. Χιλιάδες διαδηλωτές, λόγω των συγκρούσεων, μετακινήθηκαν στους γύρω δρόμους και επανήλθαν χορεύοντας... πεντοζάλη. Άλλοι έφυγαν και θα ξαναγυρίσουν. Ο κόσμος, ακόμη και αν σήμερα πάει σε μεγάλους αριθμούς στο σπίτι του, θα επιστρέψει στο Σύνταγμα.

Δεν είμαστε στις 5 Μαΐου 2010, όταν οι νεκροί στη Marfin έστειλαν τον κόσμο στο σπίτι του για έναν ολόκληρο χρόνο. Αυτή τη φορά η ηλιθιότητα και ο κρετινισμός θα ηττηθούν. Όταν ο λαός βγαίνει στους δρόμους, όλοι οι άλλοι, αργά ή γρήγορα, σωπαίνουν – με το καλό ή με το ζόρι...

Σκηνικό κατάρρευσης...

Από Το Ποντίκι 15.6.2011 (απ' όπου και το σκίτσο του Πάνου)

Η δημοσκοπική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ, την οποία λίγο έως πολύ προανήγγειλαν εμμέσως οι προηγούμενες δημοσκοπήσεις, αποτυπώθηκε με τον πιο εύγλωττο τρόπο το Σαββατοκύριακο από την Public Issue. Προφανώς η πολιτική δεν είναι μόνο αριθμοί. Όμως η σημασία των ευρημάτων αυτής της έρευνας αυξάνεται όσο περισσότερο εξετάζουμε το πολιτικό περιβάλλον του τελευταίου μήνα.

Νυν υπέρ πάντων πλατειών

Από την Oikoniki Pragmatikotita

Σ' αυτόν τον αγώνα δεν περισσεύει κανένας. Απ' αυτό τον αγώνα και από αυτές τις πλατείες δεν μπορούμε να διώξουμε κανέναν, εφόσον τηρεί τους στοιχειώδεις κανόνες δημοκρατικής συνεργασίας με κάθε άλλο.

Αυτός ο αγώνας δεν πρέπει να χαθεί, γιατί, αντίθετα με τις όποιες μεταφυσικές διαβεβαιώσεις για μια χώρα που «ποτέ δεν πεθαίνει», η Ελλάδα μπορεί και παραμπορεί να πεθάνει, όπως τόσες και τόσες ιστορικές συλλογικότητες που χάθηκαν: όπως οι Φοίνικες, οι Σαρακηνοί, οι Χαλδαίοι, οι Χετταίοι…

Το τέλος τους έφτασε

Από topontiki.gr

Του Δημήτρη Μυ

Ανεξάρτητα από το πώς θα εξελιχθούν οι κινητοποιήσεις των «αγανακτισμένων» μπορεί κανείς να προχωρήσει σε μια βάσιμη πρόβλεψη: Η αγανάκτηση της ελληνικής κοινωνίας προς την κυβέρνηση αλλά και τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις δεν είναι παροδικό φαινόμενο, δεν πρόκειται να περάσει και εκτονωθεί τόσο εύκολα και γρήγορα.

Ο λόγος είναι απλός. Η ελληνική κοινωνία σχεδόν στο σύνολό της συνειδητοποιεί το αδιέξοδο στο οποίο την έχει οδηγήσει η πολιτική του μνημονίου και των δανειακών συμβάσεων.

Η πλατεία και οι άλλοι

Από τη Ρήξη Ιουνίου

Του Γιώργου Καραμπελιά

Μια θύελλα σαρώνει το μεταπολιτευτικό καθεστώς. Μια θύελλα που έχει ως άμεση αφορμή την τελεσίδικη οικονομική κρίση της δυτικής οικονομικής ηγεμονίας, αλλά αφορά και συμπεριλαμβάνει όλους τους τομείς της ζωής του έθνους. Δημογραφία, πολιτισμός, εθνικά θέματα, μεταναστευτικό, ένας κολασμένος χορός προβλημάτων και κρίσεων, περικυκλώνει τη σημερινή Ελλάδα και την απειλεί με καταποντισμό, διαμελισμό, αποσύνθεση.

Ρεκόρ και πρωτιές των αγανακτισμένων

Από το Ξύλα Πέτρες (2.6.2011)

● Για πρώτη φορά το βράδυ της Τρίτης (σύμφωνα με την αστυνομία) μία διαδήλωση καταφέρνει να περικυκλώσει ολόκληρη τη Βουλή.

● Για πρώτη φορά οι βουλευτές δεν γυρίζουν σπίτι τους με λιμουζίνες, αλλά με τα πόδια (συνοδευόμενοι από πυροσβέστες με φακούς).

● Για πρώτη φορά ο ελληνικός λαός επιθυμεί να κάνει οικονομικές θυσίες υπέρ των βουλευτών του προσφέροντας δωρεάν ολόκληρα ελικόπτερα για την μετακίνησή τους.