Το «μεγάλο παιχνίδι», η συγκυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ

Η «μνημονιακή» πολιτική απειλεί και την ακεραιότητα της χώρας

Από τη Ρήξη Ιουνίου

Του Σταύρου Χριστακόπουλου*

Ο πολύμηνος εκλογικός κύκλος, που έκλεισε με τον σχηματισμό της «μνημονιακής» συγκυβέρνησης Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ υπό τον Αντώνη Σαμαρά, διαμόρφωσε μια νέα πολιτική πραγματικότητα.

«Ο Θεός της Ελλάδας»

Από τη Ρήξη Ιουνίου

Του Γιώργου Καραμπελιά

Την Πέμπτη το βράδυ, αφού ανακοινώθηκε η σύνθεση της νέας κυβέρνησης, στον ταραγμένο ύπνο μου είδα ένα όνειρο. Αντί γι’ αυτή την κυβέρνηση, «μία από τα ίδια», είχε συγκροτηθεί μια κυβέρνηση «ειδικού σκοπού», στην οποία συμμετείχαν και ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και το ΚΚΕ, μια κυβέρνηση που έθετε με σοβαρότητα και επιτακτικά το αίτημα μιας πραγματικής και όχι προσχηματικής αναδιαπραγμάτευσης του χρέους.

Ο νέος... δικομματισμός και το οραματικό κενό

Από τη Ρήξη Μαΐου (το σκίτσο του Soloup δημοσιεύθηκε στο Ποντίκι)

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Οι Έλληνες πολίτες, ύστερα από δυόμισι χρόνια εξαθλίωσης, λεηλασίας, στέρησης της κυριαρχίας και της προσωπικής και εθνικής αξιοπρέπειάς τους, ύστερα από δυόμισι χρόνια αγωνιστικών εκλάμψεων και ήττας, βρέθηκαν μπροστά στη μόνη δυνατότητα έκφρασης που ακόμη η χρηματοπιστωτική και πολιτική χούντα της ευρωζώνης και του ΔΝΤ δεν τους έχει στερήσει: την κάλπη.

Εκεί λοιπόν κατέθεσαν, ποικιλοτρόπως, τις... απόψεις τους για όσα έχουν συμβεί στην Ελλάδα αυτά τα δυόμισι χρόνια. Και το αποτέλεσμα ήταν πανομοιότυπο με αυτό που έχουμε δει σε όσες χώρες βρέθηκαν υπό τον ίδιο ζυγό: ώθησαν το σύστημα εξουσίας στην κατάρρευση. Αν και, για να είμαστε ακριβείς, δεν χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια. Η κατάστασή του ήταν ήδη δραματική.

Το colpo grosso του Αλέξη Τσίπρα

Για δεύτερη φορά ο χώρος της ανανεωτικής αριστεράς δοκιμάζει να υπερφαλαγγίσει το ΠΑΣΟΚ...

Από τη Ρήξη Μαΐου

Του Γιώργου Καραμπελιά

Για δεύτερη φορά στη μεταπολιτευτική περίοδο – κι αυτή τη φορά στο τέλος της – ο χώρος της ανανεωτικής αριστεράς δοκιμάζει να υπερφαλαγγίσει το ΠΑΣΟΚ ως εκφραστής του προοδευτικού χώρου...

Η πρώτη φορά ήταν το 1988 με τον ενιαίο Συνασπισμό και σήμερα γίνεται με τον ΣΥΡΙΖΑ. Βέβαια, ανάμεσα στις δύο περιόδους, υπάρχει μια ριζική διαφορά:

Τότε, παρά την κρίση του (ήδη το χρέος βρισκόταν στο 100% και το έλλειμμα διευρυνόταν), το σύστημα διέθετε πολύ μεγαλύτερα αποθέματα και οι μεσαίες τάξεις ήταν μάλλον σε φάση επέκτασης.

Κατακτητές, μαριονέτες και «λύσεις»...

Μπορεί η Ελλάδα να αποτινάξει το καθεστώς του «πρώτου προτεκτοράτου της ευρωζώνης»;

Από τη Ρήξη Απριλίου

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Η ζοφερή πραγματικότητα των οικονομικών δεικτών, ο θάνατος της ελληνικής οικονομίας και η συνεχώς εξαπλούμενη δυστυχία των Ελλήνων δεν έχουν ανάγκη από επιχειρηματολογία για να αναδειχθούν. Αυτή βρίσκεται διάσπαρτη ακόμη και στα λεγόμενα «μνημονιακά» ΜΜΕ, μεγάλο μέρος των οποίων χύνουν ποταμούς τα κροκοδείλια δάκρυα για να εξαγνιστούν περιγράφοντας τις καταστροφικές συνέπειες των δανειακών συμβάσεων, των μνημονίων τους και, εσχάτως, της αναδιάρθρωσης του χρέους (PSI).

Ευχή και κατάρα

Από τη Ρήξη Απριλίου

Του Γιώργου Καραμπελιά

Η αυτοκτονία του Ατζεσιβάνο, μαθητή του Βούδα

Ανεπίληπτα επήρε το μαχαίρι
ο Ατζεσιβάνο. Κι ήτανε η ψυχή του
την ώρα εκείνη ολάσπρο περιστέρι.
Κι όπως κυλά από τ' άδυτα του αδύτου
των ουρανών μες στη νυχτιά έν' αστέρι.
ή, ως πέφτει ανθός μηλιάς
με πράο αγέρι,
έτσι απ' τα στήθια πέταξε η πνοή του.

Χαμένοι τέτοιοι θάνατοι δεν πάνε.
Γιατί μονάχα εκείνοι π' αγαπάνε
τη ζωή στη μυστική της πρώτη αξία
μπορούν και να θερίσουνε μονάχοι
της ύπαρξής τους το μεγάλο αστάχυ
που γέρνει πια, με θείαν αταραξία!

Άγγελος Σικελιανός

Οι τελευταίες εκλογές του παλιού κόσμου

Οι θέσεις της Κίνησης Πολιτών Άρδην για τις επικείμενες εκλογές - Η μεταπολίτευση πεθαίνει, η ανασύνθεση παραμένει ζητούμενο

Από τη Ρήξη Απριλίου

Το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να δώσει καμία λύση στο δράμα που ζούμε. Και, δυστυχώς, μέρος του προβλήματος δεν είναι μόνον ο δικομματισμός ή οι «μνημονιακές δυνάμεις», αλλά όλες οι κατεστημένες πολιτικές δυνάμεις.

Γι' αυτό και, ενώ πορευόμαστε σε μια από τις σημαντικότερες εκλογές των τελευταίων δεκαετιών, που σηματοδοτούν το οριστικό τέλος της μεταπολίτευσης, το τοπίο μοιάζει σαν μία από τα ίδια.

Ανάπτυξη: ο φερετζές του δωσιλογισμού

Στα πρότυπα της Ταϊλάνδης, του Βιετνάμ, των Φιλιππίνων, της Νιγηρίας και της Βουλγαρίας

Από τη Ρήξη Μαρτίου

Του Σταύρου Χριστακόπουλου*

Και τώρα ανάπτυξη! Αυτό είναι το σύνθημα με το οποίο συνοδεύεται η μεγαλύτερη και ταχύτερη στην πρόσφατη ευρωπαϊκή Ιστορία οικονομική καταστροφή, η οποία επέρχεται με τον πλήρη συντονισμό της ευρωζώνης, του ΔΝΤ και της κυβέρνησης Παπαδήμου. Με υπόσχεση για ανάπτυξη αντεπεξέρχονται τη διάλυση του κράτους, την καταστροφή φτωχών και μεσαίων, τη δήμευση της εθνικής περιουσίας μέσω του υπό ευρωπαϊκό έλεγχο Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων, του ταμείου εξόφλησης του χρέους και της άρσης της δημοσιονομικής κυριαρχίας.

Κομμάτια και θρύψαλα

Από τη Ρήξη Μαρτίου

Του Γιώργου Καραμπελιά

Ήταν κάποτε ένα κόμμα. Το ΠΑΣΟΚ. Ένα κόμμα που «σάρωσε» στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, για να την οδηγήσει στην καταστροφή της. Τώρα είναι ήδη περισσότερα από δύο κόμματα, το κόμμα του Βενιζέλου, εκείνο των Καστανίδη - Κατσέλη, εκείνο του... Κουβέλη, και των συνεργαζόμενων με τον Συνασπισμό Λιβάνιων δυνάμεων. Αριθμός... τέσσερα. Και πιθανότατα θα βρεθούν όλοι στη Βουλή.

Ήταν κάποτε ένα κόμμα, η Νέα Δημοκρατία του «εθνάρχη» Καραμανλή. Τώρα είναι το κόμμα του Σαμαρά, το κόμμα της Ντόρας, του Καρατζαφέρη και, το πιθανότερο, εκείνο των Καμμένου - Μανώλη - Μαρκόπουλου. Αριθμός τέσσερα (και στην άκρη παραμονεύει και η Χρυσή Αυγή).

Η Ελλάδα που αντιστέκεται

Η κρίση, με δάκρυα και αίμα, αλλάζει τους Έλληνες – Ένας πρώτος απολογισμός

Από τη Ρήξη Μαρτίου

Του Γιώργου Καραμπελιά

Μια από τις βασικές αιτίες της κρίσης που βιώνουμε είναι πως η μεταπολίτευση, ιδιαίτερα από το 1990 και μετά, κατέστρεψε πολλές από τις θετικές αξίες και χαρακτηριστικά της ελληνικής ιδιοπροσωπίας, μεγεθύνοντας ταυτόχρονα τα αρνητικά μας. Οι Έλληνες, ένας λαός λιτοδίαιτος, ενεργητικός, εργατικός, μεταβλήθηκαν σε αργοκίνητους, παχύσαρκους, οπαδούς της μικρότερης προσπάθειας.

Οι επιθανάτιοι σπασμοί της ελληνικής οικονομίας

Από τη Ρήξη Ιανουαρίου

Του Κώστα Γεώρμα

Οι εκπρόσωποι του μνημονίου σε αγαστή συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση καταδίκασαν την Ελληνική οικονομία σε θάνατο. Οι ελληνικές ελίτ, ακολουθώντας μία προδοτική - ξενόδουλη λογική, καλλιεργώντας την κλεπτοκρατία, τον κομματικό σφετερισμό των κρατικών πόρων, την μίζα, την παπανδρεϊκο-σημιτικής λογικής διαφθορά του συνόλου της κοινωνίας καταφέρουν σήμερα τα τελειωτικά χτυπήματα κατά της οικονομικής υπόστασης του ελληνικού έθνους.

Τι απέγιναν οι «Αγανακτισμένοι»;

Από τη Ρήξη Φεβρουαρίου

Του Γιώργου Καραμπελιά

Εδώ και τρεις μήνες, το κίνημα των «Αγανακτισμένων» μοιάζει να έχει σιγήσει, τη στιγμή που, αντίθετα, θα έπρεπε να εντείνει τις κινητοποιήσεις ενάντια στη νέα «ντρίπλα» των καθεστωτικών δυνάμεων, με την κυβέρνηση Παπαδήμου και την προσχώρηση / εγκλωβισμό του Σαμαρά στο μνημονιακό στρατόπεδο.

Την ώρα που έρχονται τα χειρότερα, με το νέο μνημόνιο και το οριστικό ξεπούλημα της χώρας, λείπει η ισχυρή λαϊκή πίεση που θα μπορούσε να τα αποτρέψει και να στριμώξει το πολιτικό σύστημα. Και αυτό είναι εφικτό, διότι η συναίνεση των κομμάτων και η εσωτερική συνοχή τους κρέμεται από μία κλωστή, όπως φάνηκε και στις πρόσφατες ψηφοφορίες στη Βουλή. Θα αρκούσε μια ισχυρή λαϊκή πίεση για να σπάσει.

Όλοι ζητούν την πτώχευσή μας!

Από τη Ρήξη Φεβρουαρίου

Του Σταύρου Χριστακόπουλου*

Η Ελλάδα βρίσκεται μόλις ένα βήμα πριν από τη συμφωνία για την αναδιάρθρωση του χρέους της, με τους όρους που περιγράφαμε πριν από ένα μήνα στη «Ρήξη». Από τότε μέχρι σήμερα σχεδόν τίποτε δεν έχει αλλάξει ως προς τα διακυβεύματα. Αντιθέτως η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΛΑΟΣ υπό τον Παπαδήμο πηγαίνει από υποχώρηση σε υποχώρηση, παρά τα επικοινωνιακά τεχνάσματα περί «κόκκινων γραμμών».

Αυτοδύναμοι!

Να στηριχθούμε στις δικές μας δυνάμεις

Από τη Ρήξη Ιανουαρίου

Του Γιώργου Καραμπελιά

Μια αδιάψευστη ένδειξη της κρίσης και της σαπίλας των ελληνικών ελίτ είναι η απουσία οποιασδήποτε πρωτοβουλίας για ενίσχυση της αλληλεγγύης και της συνοχής της κοινωνίας, από το σύνολο των πολιτικών, «πνευματικών» και οικονομικών ελίτ της χώρας.

Σήμερα οι Έλληνες εφοπλιστές παραμένουν ακόμα ιδιοκτήτες του μεγαλύτερου εμπορικού στόλου στον κόσμο και οι ετήσιες παραγγελίες τους είναι πολλές δεκάδες δισεκατομμύρια. Έλληνες επιχειρηματίες, τραπεζίτες, πολιτικοί και άλλοι χρυσοκάνθαροι διαθέτουν καταθέσεις εκατοντάδων δισεκατομμυρίων στο εξωτερικό. Μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες έχουν ένα σημαντικό ύψος καταθέσεων και σημαντικά περιουσιακά στοιχεία.

Η τριπλή κατάρρευση της ευρωζώνης

Χρειαζόμαστε επειγόντως στρατηγική επιβίωσης εκτός του ευρώ

Από τη Ρήξη Δεκεμβρίου

Του Σταύρου Χριστακόπουλου*

Η ευρωζώνη, κατά τη δημιουργία της, έγινε ελκυστική, όχι μόνο στους χρηματοπιστωτικούς κύκλους, αλλά και στους ευρωπαϊκούς λαούς, κυρίως επειδή τους έπεισε ότι προσέφερε τρία σοβαρά πλεονεκτήματα συγκριτικά με την παραμονή στην εθνική οικονομική και νομισματική πολιτική:

1. Ευημερία έναντι της ασάφειας και του ρίσκου των επαναλαμβανόμενων οικονομικών κρίσεων.

2. Την ψευδαίσθηση ότι το ισχυρό της νόμισμα την έκανε ισότιμο, τουλάχιστον, παίκτη στην παγκόσμια οικονομική και πολιτική σκακιέρα. Δεν έχει κανείς παρά να ανατρέξει στους ισχυρισμούς του Σημίτη και των εκσυγχρονιστών του (Γιάννος, Χριστοδουλάκης, Παπαδήμος κ.λπ.) για να θυμηθεί τους ύμνους που ανέπεμπαν στην... «ισχυρή Ελλάδα», η οποία θα γινόταν πραγματικότητα μέσω της ένταξης στην ευρωζώνη.

3. Ασφάλεια, υπό την έννοια ότι είχε έλθει η ώρα η Ευρώπη να αφήσει πίσω της την αιματοβαμμένη Ιστορία της και οικονομικά και πολιτικά ενωμένη να προχωρήσει σε νέους δρόμους ειρήνης και συνύπαρξης. Μια ευρωπαϊκή εκδοχή του... «τέλους της ιστορίας» εκείνου του ανεκδιήγητου Φουκουγιάμα.

Το τέλος του παιχνιδιού;

Από τη Ρήξη Δεκεμβρίου

Του Γιώργου Καραμπελιά

Όταν, πριν από τριάντα χρόνια, η Ελλάδα εντάχθηκε στην ΕΟΚ (μετέπειτα Ευρωπαϊκή Ένωση) το 1981, όσοι είχαμε συναίσθηση και των οικονομικών και των γεωστρατηγικών δεδομένων, υποστηρίζαμε πως οι μόνοι λόγοι που δικαιολογούσαν μια τέτοια κίνηση ήταν λόγοι γεωπολιτικού χαρακτήρα.

α. Η αυξανόμενη, μετά το 1974, επιθετικότητα της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας.

β. Το ασταθές περιβάλλον της ευρύτερης περιοχής. Η Βουλγαρία στην ουσία, ομόσπονδο κρατίδιο της ΕΣΣΔ, η Αλβανία, σύμμαχος της Κίνας, η Γιουγκοσλαβία του Τίτο, «αδέσμευτος» σύμμαχος των ΗΠΑ, η Ρουμανία άσπονδος σύμμαχος της ΕΣΣΔ, η Ελλάδα και η Τουρκία μέλη του ΝΑΤΟ και ταυτόχρονα στα μαχαίρια μεταξύ τους. Και, πιο πέρα, το μεσανατολικό χάος. Κυριολεκτική «μακεδονική σαλάτα».

Το δίλημμα για το ευρώ θα είναι διαρκές

Από τη Ρήξη Νοεμβρίου (το φωτογραφικό έχει δημοσιευθεί στο Ποντίκι)

Του Σταύρου Χριστακόπουλου*

Σχεδόν από την αρχή της κρίσης χρέους της Ελλάδας και την υπαγωγή στην τρόικα είχαμε επισημάνει ότι αυτός ο δρόμος έχει στο τέλος του μόνο ένα δίλημμα: μέσα ή έξω από την ευρωζώνη και το κοινό νόμισμα. Τώρα το ζήτημα ετέθη με αδιαμφισβήτητη επισημότητα. Μέρκελ και Σαρκοζί, χωρίς τον Παπανδρέου δίπλα τους, ο οποίος υποχρεώθηκε σε μια δήλωση κατά μόνας, έθεσαν το ζήτημα του ελληνικού δημοψηφίσματος επί της μόνης... ρεαλιστικής βάσης:

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ή να επαναδιαπραγματευθεί τις συλλογικές αποφάσεις της ευρωζώνης. Όποιος πιστεύει ότι οι αποφάσεις των ηγετικών οργάνων μπορούν να τεθούν υπό την έγκριση των λαών είναι γελασμένος. Η συμμετοχή στο ευρώ έχει όρους, πολύ συγκεκριμένους και απαράβατους. Συνεπώς κάντε δημοψήφισμα, αποφασίστε αν θέλετε να σηκώσετε τα βάρη της συμμετοχής σας ή, αν αυτό είναι αδύνατον για εσάς, μπορείτε να πάτε στο διάολο και να μας αφήσετε ήσυχους.

Όχι στο «δημοψήφισμα» Παπανδρέου - Μέρκελ

Από Άρδην - Ρήξη

Του Γιώργου Καραμπελιά

Όπως έχει ήδη διαφανεί, χωρίς καμία αμφιβολία πλέον, η πρόταση δημοψηφίσματος του Παπανδρέου αποτέλεσε το colpo grosso που μηχανεύτηκε από κοινού με τους Γερμανούς – τουλάχιστον, χωρίς ακόμα να γνωρίζουμε εάν υπήρχε και εμπλοκή άλλων δυνάμεων.

Colpo grosso για να αποφύγει την βέβαιη καταψήφιση της συμφωνίας, με τα νέα επαχθή μέτρα που περιλαμβάνει, ακόμα και από τον ίδιο τον λόχο των πασοκικών βουλευτών. Διότι ήταν βέβαιο ότι η κυβέρνηση είτε στην ψήφιση της συμφωνίας, είτε στον προϋπολογισμό, είτε με οποιαδήποτε άλλη ευκαιρία, θα κατέρρεε.

Καληνύχτα και καλή τύχη...

Έτσι και μας αφήσουνε απροστάτευτους, μπορεί και να δολοφονήσουμε τον Καποδίστρια

Από τη Ρήξη Οκτωβρίου

Του Σταύρου Χριστακόπουλου*

Τέλος εποχής για όλους, χωρίς εξαίρεση. Αυτή η σύντομη φράση μπορεί να αποτυπώσει πλήρως αυτό που ζούμε σήμερα, αλλά κι αυτό που θα αρχίσουμε να ζούμε πολύ σύντομα. Πτώχευση και επισήμως. Πτώχευση οικονομίας, πολιτικής, συνδικαλισμού, κοινωνίας, αμφισβήτησης. Πτώχευση «μνημονιακών» και «αντιμνημονιακών». Πτώχευση γενική.

Δημόσιοι υπάλληλοι, παγκοσμιοποίηση και ελληνικές ελητείες

Από τη Ρήξη Οκτωβρίου

Του Κώστα Γεώρμα

Το προηγούμενο άρθρο μας για το κράτος στην Ελλάδα προκάλεσε μία δημιουργική συζήτηση και αυτό, μαζί με τις τελευταίες εξελίξεις περί εργασιακής εφεδρείας, μας δίνει το έναυσμα για κάποια περαιτέρω σχόλια.

Εάν κάτι έχουν καταφέρει οι δημοσιογραφικές, κομματικές και ακαδημαϊκές και επιχειρηματικές ελητείες αυτής της χώρας, είναι η διασπορά του αισθήματος του φόβου στους Έλληνες. Όπως σημειώνει ο Μπάουμαν στο βιβλίο του Ρευστοί καιροί, ο φόβος οδηγεί στην εξατομίκευση, στην αμυντική δράση.