Στις 10 Μαΐου η νέα πρόεδρος της Αργεντινής Κριστίνα Φερνάντεζ, σε μια ομιλία της σχετικά με τη μείωση των δημοτικών χρεών, αναφέρθηκε και στο πρόβλημα της Ελλάδας. Η αναφορά της εκείνη στην Ελλάδα δημοσιεύτηκε στη χώρα μας πολύ περιορισμένα. Κατ' ουσίαν λογοκριμένη. Να τι είπε:
Η αλήθεια για τον μηχανισμό «στήριξης της ελληνικής οικονομίας», τον οποίο υπερηφανεύεται ότι εξασφάλισε η κυβέρνηση προκειμένου να διασώσει (υποτίθεται) την Ελλάδα από τον (ορατό) κίνδυνο της πτώχευσης, περιέχεται στη δανειακή σύμβαση που ήρθε πρόσφατα για κύρωση στη Βουλή. Το κείμενο αυτό είναι ό,τι πιο ταπεινωτικό για την εθνική μας αξιοπρέπεια έχει δεχθεί ελληνική κυβέρνηση από την εποχή που ο διαβόητος Πιουριφόι, πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ανεβοκατέβαζε κυβερνήσεις και υπαγόρευε αλλαγές στον εκλογικό νόμο (!) με δημόσιες δηλώσεις του.
Μερικές φορές η ίδια η πραγματικότητα όχι μόνο είναι εντελώς απίστευτη, αλλά χρησιμοποιείται ακριβώς το απίστευτο για να την κάνει ανεκτή. Έχω την εντύπωση ότι αυτό ακριβώς γίνεται με την καμπάνια «ψυχολογικού πολέμου» κατά του ελληνικού λαού, που έχει εξαπολυθεί για να τον κάνει να αποδεχθεί πράγματα, μέτρα και πολιτικές εκτός πάσης λογικής. Τείνω να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι αυτή η καμπάνια είναι σε μεγάλο βαθμό σχεδιασμένη, χωρίς αυτό να συνεπάγεται ότι όσοι συμμετέχουν γνωρίζουν τον ρόλο που τους επιφυλάσσεται.
Το «αιφνιδιασμένο» υπουργείο Οικονομικών, προσπαθώντας να... συνέλθει μετά τη δολοφονική υποβάθμιση της χώρας από τη Μoody’s, ισχυρίστηκε πως αυτή «κατά κανέναν τρόπο δεν αντανακλά ούτε την πρόοδο που έχει επιτευχθεί τους τελευταίους μήνες ούτε τις προοπτικές που διανοίγονται από τη δημοσιονομική εξυγίανση και τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας».
Αυτό που παρέλειψε να πει το υπουργείο είναι ότι στην πραγματικότητα οι εξελίξεις στην ελληνική οικονομία δευτερευόντως μόνον επηρεάζονται από την πραγματική κατάστασή της, από τις όποιες δυνατότητες επιβίωσής της και από την όποια «επιτυχία» των ονομαστικών στόχων του Προγράμματος Σταθερότητας.
Η μισή μέρα χθες πέρασε με τις καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης και τις «αισιόδοξες» – υπό όρους – εκτιμήσεις του εκπροσώπου του αρμόδιου κομισάριου Όλι Ρεν ότι η μέχρι τώρα υλοποίηση του μνημονίου εξελίσσεται θετικά παρά την εκφρασμένη ανησυχία της τρόικας για την άνοδο του πληθωρισμού.
Ο Αμαντέο Αλταφάζ πάντως κρατούσε μια... «πισινή» λέγοντας ότι είναι πρόωρο να προβλεφθεί το αποτέλεσμα της μέχρι σήμερα προσπάθειας εν όψει της τελικής αξιολόγησης, στο τέλος Ιουλίου, από το Eurogroup τόσο της κατάστασης της ελληνικής οικονομίας όσο και της εφαρμογής των μέτρων που αποσκοπούν στη δημοσιονομική «προσαρμογή».
Η χαζομάρα περί δραχμής – που είναι μια αστεία φημολογία αντάξια να παίζει μόνο ως σκετσάκι σε περιοδεύοντες θιάσους στην επαρχία – γίνεται τελικά μείζον θέμα στη δημόσια κουβέντα. Η περίπτωση αυτή μας δείχνει τον τρόπο διαχείρισης της πληροφορίας, αλλά και πώς αυτή γίνεται έλλειμμα αξιοπιστίας και κρίση πανικού. Το στόρι έχει ως εξής:
● Κάποιος γράφει κάτι για δραχμές κάπου το παίρνει ένας άλλος και το αναδημοσιεύει.
● Εκεί στα ψηλά, που παρακολουθούν όλα όσα γράφονται μέσω google reader, γίνεται το πρώτο λάθος. Βγαίνει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και το διαψεύδει δίνοντας τη γραμμή.
Σε συνθήκες αυξανόμενης και όλο και πιο πολύπλευρης κρίσης μερίδες των κυρίαρχων δυνάμεων στην χώρα επιθυμούν να αυξήσουν την επιρροή τους στο όλο πολιτικό σκηνικό και την κοινωνική ζωή της χώρας. Βέβαια, η ιστορική πείρα έχει δείξει ότι κατά κανόνα, όποτε αυτές οι δυνάμεις προσπάθησαν να επιβάλουν στην πράξη τις ασκήσεις επί χάρτου, δεν το κατόρθωσαν. Όμως, στη διάρκεια αυτής της προσπάθειάς τους, προκάλεσαν υψηλό κόστος στην ίδια τη χώρα.
Το προφανές είναι να ασχοληθεί κανείς με τα τεκταινόμενα στον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Τι θα κάνει η Ανανεωτική Πτέρυξ, προς τα πού θ' ανοίξει τις πτέρυγές της, πώς θα αντιδράσουν τα πτερωτά και τα εξαπτέρυγα των άλλων πτερύγων του ΣΥΝ, πότε επιτέλους θα ανοίξει τα φτερά της η αριστερά για να ξεφύγει από τη φυλακή του εαυτού της και την εξουθενωτική ομφαλοσκόπησή της.
Αυτό είναι το προφανές. Το λιγότερο προφανές είναι να ασχοληθεί κανείς με τα τεκταινόμενα στον άλλο πόλο της αριστεράς, που θεωρητικά κάνει πάρτι στον Περισσό, γιατί θεωρεί ότι έχει την ευκαιρία να κερδίσει ζωτικό χώρο στις μαύρες τρύπες του αντίπαλου δέους. Θ' ασχοληθώ με το δεύτερο.
Οι γαλλικές και οι γερμανικές τράπεζες παραμένουν οι περισσότερο εκτεθειμένες στις αδύναμες οικονομίες της Ευρώπης, κατέχοντας σχεδόν 958 δισ. δολάρια χρέους από την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ελλάδα και την Ιρλανδία, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών (BIS).
Από σήμερα η αποστολή της τρόικας ξεσκονίζει πάλι τα μπακαλοτέφτερα της ελληνικής οικονομίας, με στόχο να εξεταστεί το αν θα πάρουμε την επόμενη δόση του δανεισμού. Μπορεί ο Παπακωνσταντίνου να εμφανίζεται σίγουρος ότι αυτή η «περιπόθητη» δόση θα εκταμιευθεί, αλλά ο ίδιος διευκρινίζει πως η διαδικασία δανειοδότησής μας από τον «μηχανισμό» της επιτήρησης τελεί υπό την αίρεση της πλήρους εφαρμογής του άκρως δεσμευτικού Μνημονίου.
(Σημείωση από το Ανεμογκάστρι: Υποθέτω ότι η δικαιολόγηση του... αυθαίρετου τίτλου αυτής της ανάρτησης προκύπτει ευθέως από το ύποπτο και ανθελληνικό περιεχόμενο του κειμένου του σχολιαστή του Βήματος, το οποίο δημοσιεύεται μόλις λίγες ώρες ύστερα από την εισαγγελική παραγγελία για έρευνα γύρω από δημοσιεύματα που αφορούν την πτώχευση – ελεγχόμενη ή... ανεξέλεγκτη. Ιδού ακόμη μία καραμπινάτη περίπτωση ανθελληνικού δημοσιεύματος, και μάλιστα σε μια από τις μεγαλύτερες εφημερίδες, από τη γραφίδα ενός δημοσιογράφου που με σθένος υπερασπίζεται τη σταθερότητα του πολιτικού συστήματος! Ακόμη μια ιταμή πρόκληση που δεν πρέπει να μείνει αναπάντητη από την υπεύθυνη κυβέρνηση της χώρας)
Αν κατάλαβα καλά, αλλάξαμε εχθρό. Εκεί που μας την έπεφταν οι κερδοσκόποι, τώρα μας κυνηγούν οι φήμες. Οτι η Ελλάδα πτωχεύει, ότι βγαίνει από το ευρώ, ότι έπεσε έξω... «Αστεία ιστορία» απάντησε ο αμέριμνος υπουργός Οικονομικών. Δεν ξέρω πού βρήκε το αστείο, εγώ δεν γέλασα καθόλου...
«Αστεία πράγματα αλλά και επικίνδυνα» τον διόρθωσε ελαφρώς ο Πρωθυπουργός. Ίσως να έχει περισσότερο δίκιο.
(Σημείωση από το Ανεμογκάστρι: Το κείμενο αυτό αναδημοσιεύεται ώστε να αποτελέσει ερέθισμα στην κατεπείγουσα προκαταρκτική εξέταση που έχει παραγγείλει η προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών για τα δημοσιεύματα που ενσπείρουν φήμες περί χρεοκοπίας κ.λπ. Είναι προφανές ότι τόσο ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν όσο και ο διευθυντής του Ινστιτούτου για θέματα Ευρώπης κ. Τζέφρι Άντερσον πρέπει κατεπειγόντως να εξεταστούν. Για το ζήτημα των Ευρωπαίων τραπεζιτών δεν θα ήταν ακόμη ώριμο να πάρει κάποιος θέση...
Οι παρεμβάσεις τους είναι τουλάχιστον ύποπτες επί διασπορά ανησυχίας περί του ενδεχομένου της πτώχευσης. Ιδιαιτέρως ο κ. Άντερσον αποτολμά να δικαιολογήσει (!) τις ανησυχίες όσων επενδυτών θεωρούν ότι η ελληνική οικονομία δεν είναι βιώσιμη. Οποίον θράσος: να συγκαλύπτει τα κερδοσκοπικά παιχνίδια! Προφανώς τοιούτοι συνωμότες επ' ουδενί θα πρέπει να αφεθούν ανεξέλεγκτοι να δηλητηριάζουν την προσπάθεια της ελληνικής κυβερνήσεως. Αποτελεί δε ερώτημα το αν θα πρέπει να εγκληθούν...)
Η κρίση που διατρέχει τον Συνασπισμό της Αριστεράς συμπυκνώνει εν πολλοίς την κρίση που διατρέχει όλο το πολιτικό σύστημα σήμερα. Η διάσπαση που συνέβη στο πρόσφατο συνέδριο του Συνασπισμού δείχνει καταρχάς την κρίση ταυτότητας, την αδυναμία του να παραγάγει πρωτογενώς πολιτική και να αφουγκραστεί την κοινωνία, ακόμη και τα μέλη του, αλλά και τις ισχυρές φυγόκεντρες δυνάμεις στο σώμα του, τον κερματισμό των δυνάμεών του.
Η παρούσα κρίση εμπιστοσύνης στη Διακυβέρνηση θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί δομική. Πιστοποιεί δε μια πρωτόγνωρη, μεταπολιτευτικά, κρίση εκπροσώπησης. Το 1/2 του κοινωνικού σώματος (52%) δεν εμπιστεύεται ποτέ (ή σχεδόν ποτέ) τις κυβερνήσεις στην Ελλάδα, ενώ οι 4 στους 10 (40%) τις εμπιστεύονται μόνον περιστασιακά (διάγραμμα 1).
Θα μπορούσε να είναι και κουίζ: Κέρδισε τις εκλογές με πολύ μεγάλη διαφορά έναντι του ανταγωνιστή του, μόνο και μόνο επειδή είχε εξαγγείλει ένα πρόγραμμα ελάφρυνσης των οικονομικά ασθενέστερων. Τις πρώτες εβδομάδες μετά τις εκλογές οι αναφορές του στο προεκλογικό του πρόγραμμα ενέπνευσαν τους ψηφοφόρους του, δικαιώνοντάς τους για την επιλογή τους, μέχρι...
Μέχρι που ήρθε η ώρα να εξαγγείλει την οικονομική του πολιτική. Τότε η νέα κυβέρνηση διαπίστωσε ότι βρίσκεται αντιμέτωπη με μια οικονομική κατάσταση εντελώς διαφορετική απ' αυτήν που νόμιζε, καθώς το δημοσιονομικό έλλειμμα ήταν σημαντικά μεγαλύτερο απ' ό,τι γνώριζε.
Μεγάλη συμμετοχή πολιτών στο κάλεσμα πανελλαδικής διαμαρτυρίας για τις υψηλές τιμές των σούπερ μάρκετ
Πρωτοφανείς σκηνές εκτυλίχτηκαν σήμερα σε κεντρικό σούπερ μάρκετ της Κατερίνης, όταν 50 περίπου πολίτες, φτάνοντας με τα ψώνια τους στο ταμείο, σύσσωμοι, ζήτησαν έκπτωση 15%. Η διεύθυνση του καταστήματος αρνήθηκε να ικανοποιήσει το αίτημα των πολιτών, με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν σκηνές έντασης. Οι πολίτες έφυγαν αφήνοντας πίσω τους ένα βουνό από καλάθια γεμάτα τρόφιμα και ψώνισαν από συνοικιακό κατάστημα που τους έκανε σε πρώτη φάση ομαδική έκπτωση 5%.
Όπως όλα δείχνουν, μέσα στον ερχόμενο μήνα (Ιούλιο) θα τεθεί υπό σοβαρή δοκιμασία η αντοχή του ευρώ, καθώς και η συνοχή του ευρωπαϊκού πολιτικού οικοδομήματος. Σύμφωνα με στοιχεία της Morgan Stanley (δημοσιευμένα από τον αναλυτή Δημήτρη Καζάκη στην εφημερίδα Το Ποντίκι την περασμένη Πέμπτη), οι Ευρωπαίοι μόνο μέσα στον Ιούλιο θα πρέπει να καταβάλουν στις «αγορές» 228 δισ. ευρώ για την αναχρηματοδότηση του χρέους τους. Από αυτά τα χρήματα που οι «αγορές» απαιτούν μέσα στον Ιούλιο, 43,5 δισ. πρέπει να καταβάλει η Γερμανία και 78,5 δισ. η Γαλλία.
Παραθέτω από κείμενο του ιστολογίου Τειρεσίας την παρακάτω παρατήρηση:
«Γιατί ξαφνικά πανικοβλήθηκαν και τρέχουν τραπεζίτες και πολιτικοί να κάνουν δηλώσεις για δήθεν συνωμοσία σε βάρος της χώρας επιστρατεύοντας μάλιστα και την ελληνική δικαιοσύνη για να τρομοκρατήσουν;
Όλα αυτά βέβαια μόνο στο κράτος της ψωροκώσταινας, γιατί, αν υπάρχουν στοιχεία ότι όλα αυτά είναι κακόβουλο σενάριο που... ποιος ξέρει τι σχέδιο να υπηρετεί... ας πάει η ελληνική δικαιοσύνη να ασκήσει δίωξη στα επίσημα δημοσιεύματα των έγκυρων δικτύων του εξωτερικού που επιβεβαιώνουν κάτι τέτοιο».
Στην Ελλάδα έχει επιβληθεί σκόπιμη σιγή ειδήσεων σχετικά με την κατάστασή της. Ο πολίτης δεν χρειάζεται να ξέρει τι γίνεται ούτε να ενδιαφέρεται για το τι πρόκειται να συμβεί άμεσα. Υποτίθεται ότι όλα πάνε κατά τα αναμενόμενα και άρα η διατεταγμένη ειδησεογραφία μπορεί να ασχοληθεί άνετα με τη Siemens, τους Μαντέληδες, το Βατοπέδι και με όλο τον υπόλοιπο θίασο επί σκηνής. Αρκεί ο κόσμος να μη σκέφτεται, να μην αναρωτιέται, να μην ανησυχεί και προπαντός να μην αφυπνίζεται.
Εν μέσω της κρίσης χρέους που ταλανίζει τη χώρα και την οδηγεί ταχέως στη (με κάποιο μοντέλο ελεγχόμενη) χρεοκοπία, με όλες τις βαρύτατες συνέπειες για την ελληνική κοινωνία, η πρόταση περί άρνησης του χρέους και της παύσης πληρωμής του, η οποία έως σήμερα έχει αντιμετωπίσει αρκετές απόπειρες διαστρέβλωσης και απαξίωσής της, αποκτά επιπλέον βαρύτητα ύστερα από την υιοθέτησή της από το ΚΚΕ!
Αρχικά, την Τετάρτη, ο πρόεδρος της εξεταστικής επιτροπής για τη Siemens Σ. Βαλυράκης, με επιστολή του προς την Τράπεζα Ελλάδος, το ΣΔΟΕ και την Επιτροπή Καταπολέμησης του μαύρου χρήματος, ζήτησε να ανοίξουν οι λογαριασμοί 25 επιχειρηματιών, χρηματιστών, επιχειρήσεων και άλλων φυσικών προσώπων, ώστε «να ερευνηθεί πιθανή διαδρομή χρήματος και συναφώς οι εκροές από τους λογαριασμούς των παραληπτών προς πολιτικά πρόσωπα ή υπαλλήλους του Ελληνικού Δημοσίου ή υπαλλήλους εταιρειών του ευρύτερου δημόσιου τομέα».
Ευχαριστώ τον φίλο μου τον Ρήγα για την υπενθύμιση ενός από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια. Από τα λίγα που με συγκινούν χρόνια τώρα, οποιαδήποτε στιγμή και αν τ’ ακούσω. Πριν από τους στίχους, δείτε το σχόλιό του:
«Το είχα αγαπήσει πριν το ηχογραφήσει. Τον ρώτησα, τότε, αν μιλάει για την αριστερά... "Όχι ρε συ, για όλους λέει, για την Ελλάδα... δεν βλέπεις πού μας πάνε αυτοί οι ρουφιάνοι;". Αχ, ρε Βαγγέλη...»
Βαγγέλης Κορακάκης - Το παλιόσκαρο β' φωνή: Χαρά Πομώνη στίχοι, μουσική: Βαγγέλης Κορακάκης από τον δίσκο: Εκεί που σβύνει ο άνεμος (1996)
Εις τον εικοστό αιώνα μες το μάτι του κυκλώνα έπεσε ένα καραβάκι που ταξίδευε γιαλό
Μεσ' στα βράχια το φουντάρει μα δεν πήρανε χαμπάρι πως τα αμπάρια ήταν κάργα φορτωμένα με χρυσό
Κι αυτό ταξίδευε, λιμάνι γύρευε, άγκυρα έριχνε, τον ήλιο έδειχνε...
Το 'βλεπαν να ταξιδεύει μα δεν ξέραν τι γυρεύει σημασία δεν του δίναν γιατί ήτανε παλιό
Απ' την Κρήτη έως τον Έβρο το παλιόσκαρο είχε νεύρο τρικυμίες και φουρτούνες που το βρίσκανε σωρό
Κι αυτό ταξίδευε, λιμάνι γύρευε, άγκυρα έριχνε, τον ήλιο έδειχνε...
Τι παράξενο καράβι τι κουστούμι να μας ράβει έτσι λέγαν οι ρουφιάνοι το 'βλεπαν από καιρό
Άστε το για να βουλιάξει να καεί και να ρημάξει το πολύ πολύ να μείνουν τα συντρίμμια στον αφρό
Στην ηλεκτρονική έκδοση της Ναυτεμπορικής δημοσιεύεται μια ενδιαφέρουσα είδηση: Έκθεση της Τράπεζας τηςΙρλανδίας καταλογίζει ευθύνες στο οικονομικό επιτελείο της ιρλανδικής κυβέρνησης για την οικονομική κρίση στη χώρα αυτήν, η οποία, ενώ εθεωρείτο μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης όλη σχεδόν τη δεκαετία του 2000, σήμερα έχει καταρρεύσει και ο πληθυσμός της καταφεύγει στο έγκλημα, τις αυτοκτονίες και τη μετανάστευση, όπως με... ελαφρότητα σχολίαζαν τον Φεβρουάριο οι μεγάλοι κερδοσκόποι στην περίφημη σύναξη του Μανχάταν.
«Οι δημοσιονομικές και μακροπρόθεσμες οικονομικές πολιτικές της ιρλανδικής κυβέρνησης έως το Σεπτέμβριο του 2008 προκάλεσαν υπερθέρμανση της ιρλανδικής οικονομίας, αλλά και μία μεγάλη κρίση του ιρλανδικού τραπεζικού συστήματος» αναφέρει στην έκθεσή της η Τράπεζα της Ιρλανδίας. Σύμφωνα με την έκθεση αυτήν, οι οικονομικοί χειρισμοί της κυβέρνησης ευθύνονται για την οικονομική κρίση που επακολούθησε και που οδήγησε στην εξαγορά πολλών ιρλανδικών τραπεζών.
Γράφαμε την περασμένη εβδομάδα για τον «αγγλοσαξονικό» τρόπο σκέπτεσθαι των διαχειριστικών - ηγεμονικών ελίτ στην Ελλάδα σήμερα. Και για τη δραματική ανεπάρκεια του συγκεκριμένου τεχνικού - εργαλειακού σκέπτεσθαι στις παρούσες μεταιχμιακές συνθήκες: σε μια Ελλάδα ευρισκόμενη σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, κατεχόμενη πολιτικά από το Μνημόνιο της τρόικας ΔΝΤ - Ε.Ε. - ΕΚΤ, σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση που αναζητεί εναγωνίως τρόπους επιβίωσης, σε έναν κόσμο που μετασχηματίζεται γεωπολιτικά.
Οφείλουμε ορισμένες αποσαφηνίσεις. Καταρχάς, υπό τον αναγκαστικά περιληπτικό και συμβατικό όρο «αγγλοσαξoνισμός», εννοούμε πρωτίστως τον εμπειρισμό που διατρέχει την κουλτούρα του μάνατζμεντ, τη διδασκόμενη διοίκηση επιχειρήσεων και τα διδασκόμενα οικονομικά, σε αγγλοαμερικανικά πανεπιστήμια και κολέγια. Δευτερευόντως και τις πολιτικές επιστήμες και τις διεθνείς σχέσεις.
