Τετάρτη, 11 Αυγούστου 2010

Η «υπεύθυνη» Αριστερά και η ανάσταση εκ νεκρών



Οποία έκπληξις!

Από την Αυγή

Του Γιώργου Κοροπούλη
Η λογική διάταξη επιχειρημάτων, που ωριμάζοντας έλαβε τη μορφή επιστήμης και υπήρξε ανέκαθεν το θεμέλιο της πολιτικής ανάλυσης, προϋπέθετε, ως γνωστόν, την απαίτηση να «σώζουμε τα φαινόμενα», να μην παραβιάζουμε τα δεδομένα της παρατήρησης κι εντέλει την ίδια την έννοια (και την ουσία) του προφανούς.


Όμως το προφανές απωθείται τώρα συντεταγμένα προς όφελος του επιφανειακού – που δεν είναι κατά κανένα τρόπο συνώνυμό του. Ένα πέπλο υφασμένο με ευσεβείς πόθους και με τα νήματα εκείνα ψευδούς συνείδησης τα οποία εκτυλίσσουν (με το αζημίωτο, εννοείται) σαν «αναλύσεις» οι opinion makers απλώνεται πάνω στη συγκεχυμένη πραγματικότητα – κι εμείς χαζεύουμε την κεντημένη στο πέπλο εικόνα, πεπεισμένοι ότι βλέπουμε την αλήθεια γυμνή.

● Η πρώτη επίπτωση είναι ότι εξουδετερώνεται η αίσθηση του γελοίου.

● Η δεύτερη, ότι πέφτουμε από έκπληξη σε έκπληξη και γινόμαστε κι οι ίδιοι γελοίοι. Κι αυτό συμβαίνει σε οποιοδήποτε επίπεδο.

Οι απεργίες που διοργανώνουν ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, φερ' ειπείν, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, όπως έβγαινε ο κούκος απ’ το ρολόι και με επιπτώσεις ανάλογες, ερμηνεύονται ως έγερση ενός ατσάλινου εργατικού τείχους, όπου θα συντριβεί η νεοφιλελεύθερη επίθεση.

Όμως (οποία έκπληξις!) οι εργατοπατέρες ψελλίζουν κάτι ανώδυνα μισόλογα κι αποσύρονται στα προνόμιά τους, ενώ το ανεμομαζωμένο πλήθος διαβολοσκορπίζεται αμήχανο: η νεοφιλελεύθερη επίθεση ανασυγκροτείται τάχιστα σαν φυσική καταστροφή στο μυαλό του...

Οπότε η ελπίδα μετατοπίζεται κι επενδύεται αλλού: Δεν μπορεί, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ θα αρνηθούν να ψηφίσουν το ασφαλιστικό, αλλιώς οι (τέως, ελπίζουμε) ψηφοφόροι τους θα τους πάρουν με τις πέτρες και τα γιαούρτια.

Όμως οι εν λόγω βουλευτές ψήφισαν ένα Μνημόνιο αμετάφραστο από τα αγγλικά και θα δημιουργούσαμε θεσμικό πρόβλημα αν ελέγχαμε πόσοι από δαύτους μιλάνε τη γλώσσα. Και (οποία έκπληξις!) στήριξαν εντέλει ομοθύμως τα μέτρα, «έστω κι αν δεν ταιριάζουν στην ιδεολογία τους».

Αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και θαύματα γίνονται. Βασισμένη σ' αυτές τις ακλόνητες βεβαιότητες, η «υπεύθυνη» Αριστερά διατράνωσε την πίστη της στην ανάσταση εκ νεκρών.

Ο Καζαντζάκης διηγείται πως άκουγε όλη νύχτα τον Σικελιανό να βηματίζει στο πάνω πάτωμα προσπαθώντας ν' αναστήσει τον κηπουρό του. Η ανάσταση της σοσιαλδημοκρατίας μοιάζει πιο δύσκολη υπόθεση – εκτός κι αν είναι (οποία έκπληξις!) το πρόσχημα συμμετοχής στην επικείμενη «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας».




3 σχόλια:

  1. Κείμενο που σοκάρει

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να τολμήσω να υπενθυμίσω στον κ. Κοροπούλη, πως κάποιοι δεν περίμεναν το 2010 για να αντιληφθούν πως η Σοσιαλδημοκρατία διαφέρει από το νεοφιλελευθερισμό όσο διαφέρει το "δεν μου αρέσει αυτό που κάνω αλλά θα το κάνω γιατί με συμφέρει" από το "απολαμβάνω αυτό που κάνω και με συμφέρει".

    Οφείλω να συμφωνήσω μαζί του σε ότι αφορά τον εκφυλισμό του συνδικαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα. Υποθέτω πως δεν θα είχε αντίρρηση να συμπληρώσουμε και με τον εκφυλισμό και άλλων συντεχνιακών ομάδων (αγρότες, αυτοκινητιστές, κλπ.), που οι κινητοποιήσεις τους είχαν καταντήσει εποχιακό φαινόμενο.
    Θα εθελοτυφλούσαμε όμως αν αγνοούσαμε πως ο μόνος λόγος που δεν συμμετείχαν μαζικά σε απεργίες οι εργαζόμενοί των εταιρειών μας, ήταν πως φοβούνταν την ανεργία (στην οποία θα τους στέλναμε - ας μου επιτραπεί η έκφραση - "σούμπιτους"), περισσότερο από όσο απεχθάνονταν το καθεστώς δουλείας, ενίοτε "χρυσωμένης", που τους είχαμε επιβάλλει.

    Έχω βάσιμους λόγους να υποψιάζομαι πως οι "στελεχάρες" της επιχείρησής μου που δουλεύουν αγόγγυστα 12 ώρες καθημερινά για να πιάσουν τους "στόχους" (και το μπόνους τους), θα προτιμούσαν να ζούσαν και λίγο. Ιδιαίτερα αν γνώριζαν πως δεν σκοπεύω να τους κρατήσω μέχρι τα πενήντα τους που θα "βαρύνουν" και θα "παλιώσουν". Οι υποψίες μου τείνουν να γίνουν βεβαιότητα στην περίπτωση των απλών εργατών μου, και τις απλήρωτες (το ομολογώ) υπερωρίες τους και τα "ξεχασμένα" ένσημά τους.
    Θα είμαι ειλικρινής - μου το επιτρέπει άλλωστε και η ηλικία μου.
    ΦΟΒΟΥΜΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ...
    Τότε που τα "στρατιωτάκια μου" δεν θα έχουν και πολλά να χάσουν ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. DHLADH EXETAI KATALABEI KAI TON KAZANTAKH KAI TON SIKELIANO ; MPRABO SAS !! TON KYPOURO POIOS THA TON .. KATALABH ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή