Goldman Sachs: το τέλος της ομερτά;

Από τη Monde (via Αυγή)

Η θορυβώδης παραίτηση ενός διευθυντή της εμπορικής τράπεζας Goldman Sachs, καταγγέλλοντας σε έντονα επικριτικό άρθρο του στους New York Τimes, την «περισσότερο τοξική και καταστροφική από ποτέ» λειτουργία αυτής της ισχυρής και μυστικοπαθούς επιχείρησης που βάζει το «συμφέρον του πελάτη σε δεύτερο πλάνο», προκάλεσε αίσθηση στον κόσμο των αγορών την Τετάρτη 14 Μαρτίου, όπως μαρτυρά ο αγγλοσαξονικός Τύπος.

Η επενδυτική τράπεζα οργάνωσε γρήγορα την αντίδρασή της, σε αντίθεση με άλλα σκάνδαλα κατά τα οποία έμοιαζε να είχε αιφνιδιαστεί, όπως όταν είχε δεχθεί επιθέσεις σχετικά με το επίπεδο των αποδοχών των υπαλλήλων της ενώ είχε δεχθεί κυβερνητική βοήθεια στη διάρκεια της κρίσης, παρατήρησε η Wall Street Journal.

WSJ: Υπόγεια συμφέροντα οδήγησαν τις συζητήσεις για το PSI σε ύφαλο

«Αινιγματική η σιωπή των ελληνικών αρχών» αναφέρει ο γαλλικός Τύπος

Από Το Βήμα

Στο σκόπελο της εμμονής των τραπεζιτών για όσο το δυνατόν μικρότερες απώλειες έχουν προσκρούσει οι σχοινοτενείς διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης με τους ιδιώτες πιστωτές, επισημαίνουν σήμερα στα κύρια άρθρα τους οι μεγαλύτερες εφημερίδες και τα ειδησεογραφικά πρακτορεία.

Οι ευρωπαίοι υπουργοί Οικονομικών οι οποίοι συνεδριάζουν σήμερα Δευτέρα στις Βρυξέλλες καλούνται (για μια ακόμα φορά τους τελευταίους μήνες) να ορθώσουν ένα τοίχος προστασίας της ευρωζώνης από το πρόβλημα της Ελλάδας που παραμένει άλυτο επί μήνες.

«Οι συζητήσεις για το ελληνικό χρέος οδηγήθηκαν σε αδιέξοδο», αναφέρει η αμερικανική Wall Street Journal, «αφήνοντας την Ελλάδα σε μια κατάσταση αβεβαιότητας με το χρονόμετρο να χτυπάει δυνατά».

Ισπανία: Το χωριό που «επέστρεψε» στην πεσέτα

Χρυσές δουλειές με το παλιό νόμισμα από τα καταστήματα της Σαλβατέρα ντε Μίνιο

Από Το Βήμα

Όπως το «γαλατικό χωριό» του Αστερίξ, η Σαλβατέρα ντε Μίνιο, ένας μικρός οικισμός στα βόρεια σύνορα της Ισπανίας με την Πορτογαλία, μοιάζει να αντιστέκεται στο ευρώ. Στην πραγματικότητα οι καταστηματάρχες δεν κάνουν κανενός είδους αντίσταση. Απλώς εκμεταλλεύονται το δικαίωμα που τους δίνει η κεντρική τράπεζα.

Οι Ισπανοί μπορούν να εξαργυρώνουν τις παλιές πεσέτες που κυκλοφορούσαν μέχρι και την εισαγωγή του ευρώ το 2002 χωρίς κανέναν χρονικό περιορισμό. Αυτό το θυμούνται ελάχιστοι πλέον. Μεταξύ αυτών και οι περίπου 50 έμποροι αυτού του χωριού της Γαλικίας, το οποίο, όπως αναφέρει δημοσίευμα της γαλλικής Le Monde, προσελκύει εκατοντάδες καταναλωτές που σπεύδουν να κάνουν τις αγορές τους με τα χαρτονομίσματα που είχαν μέχρι σήμερα φυλαγμένα.

Τι δουλειά έχει ο Θεός στην κρίση του ευρώ;

Από τη Monde (via Το Βήμα)

Του Alain Frachon

Στην κρίση του ευρώ, ειδικοί και πολιτικοί παραβλέπουν έναν παράγοντα: τον Θεό. Ή τέλος πάντων τη θρησκεία, και ειδικότερα τον λουθηρανικό προτεσταντισμό. Κόρη πάστορα, η Άνγκελα Μέρκελ έχει έντονο το αίσθημα της αμαρτίας, όπως πολλοί συμπατριώτες της. Έχει έναν τρόπο να μιλάει για το ευρώ που φανερώνει την επιρροή του Ναού. Κάτι που έχει επιπτώσεις στις λύσεις που προωθεί για τη διάσωση του κοινού νομίσματος.

Δικαίως το Βερολίνο δεν επιθυμεί να παραμείνει η ευρωζώνη μια μηχανή παραγωγής χρεών, όπως τα τελευταία 10 χρόνια. Ούτε λόγος οι πλούσιοι (η βόρεια Ευρώπη) να εγγυηθούν τα χρέη των φτωχών (της νότιας Ευρώπης): θα ήταν σαν να ενθάρρυναν τους τελευταίους να συνεχίσουν το κουσούρι της υπερχρέωσης.

«Η Ιθάκη μοιάζει πιο μακριά από ποτέ για την Ελλάδα»

Με τον Οδυσσέα και τον Σίσυφο παρομοιάζει η Monde τον Γ. Παπανδρέου

Από Το Βήμα

Στα γνώριμα στερεότυπα και στις μυθολογικές μορφές καταφεύγει για άλλη μια φορά ο ευρωπαϊκός Tύπος για να περιγράψει την «Oδύσσεια» των Ελλήνων. Η γαλλική εφημερίδα Le Monde αφιερώνει ολόκληρη σελίδα στον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος ταυτοχρόνως παρομοιάζεται με τον «Οδυσσέα που αναζητά την Ιθάκη» και με τον «Σίσυφο που είναι καταδικασμένος να σπρώχνει τον βράχο».

Ο φεντεραλισμός δεν είναι η θαυματουργός λύση για την κρίση

Από τη Le Monde (via Αυγή)

Του Ιμπέρ Βεντρίν

Οι μόνιμοι κλαυθμοί και οδυρμοί περί των «εθνικών εγωισμών» και οι εκκλήσεις, τις εβδομάδες που προηγήθηκαν της συμφωνίας των Βρυξελλών της 21ης Ιουλίου – της καλύτερης δυνατής –, στην κατεύθυνση περισσότερου φεντεραλισμού, που παρουσιάζεται ως πανάκεια, όπως και νέων μεταβιβάσεων κυριαρχίας, είναι παράδοξες.