Θέατρο με τον κατώτατο μισθό!

Η κατάργηση της Συλλογικής Σύμβασης είναι ήδη ψηφισμένη...

Του Αλέξη Μητρόπουλου
προέδρου της ΕΝΥΠΕΚΚ

Άλλο ένα κακόγουστο θέατρο παίζεται εις βάρος του ελληνικού λαού με αφορμή την αξίωση των εκπροσώπων της Τριαρχίας να καταργηθεί ο κατώτατος μισθός των 751,39 ευρώ τον μήνα (μικτά) της ΕΓΣΣΕ.

● Ο υπουργός Εργασίας ανέφερε, κατά τον Τύπο, «Αυτή η πρόταση αποτελεί μεγάλη ανατροπή...» και ότι θα ενημερώσει σχετικά τον πρωθυπουργό.

● Ο κ. πρόεδρος της ΓΣΕΕ τη χαρακτήρισε «αιτία πολέμου», ενώ άλλοι κορυφαίοι συνδικαλιστές υποστήριξαν ότι «η τρόικα επέστρεψε στη χώρα μας σαν ταύρος σε υαλοπωλείο...» (εφημ. «Έθνος» της 4.10.2011).

● Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δήλωσαν ότι «αυτός ο εργασιακός μεσαίωνας δεν μπορεί να περάσει».

● Ο πρωθυπουργός κ. Γεώργιος Παπανδρέου, όταν του τέθηκε το ζήτημα, αναστατώθηκε και φέρεται ότι είπε «Δεν θα γίνουμε Ινδία» (εφημ. «Ελευθεροτυπία» της 4.10.2011, σελ. 2).

● Οι δημοσιογράφοι των πρωινών εκπομπών και των δελτίων ειδήσεων τα έβαλαν με την... ανάλγητη τρόικα και τις βάρβαρες απαιτήσεις της.

● Η Αριστερά αρκέστηκε στους συνήθεις – αν και ορθούς – κατηγορηματικούς αφορισμούς.

Σχέδιο υπέρβασης της κρίσης

Από Το Ποντίκι 22.9.2011

Του Αλέξη Π. Μητρόπουλου*

Δεν υπάρχει, νομίζουμε, συμπατριώτης που να μην συνειδητοποιεί πλέον ότι η οικονομική και κοινωνική κατάσταση έχει φτάσει σε πλήρες αδιέξοδο. Παρά τις περί του αντιθέτου κυβερνητικές διαβεβαιώσεις, το κύρος της πατρίδας βρίσκεται σε πρωτοφανή για τη νεότερη Ιστορία της χαμηλά επίπεδα, κι έχουμε γίνει το παράδειγμα προς αποφυγή για όλες τις χώρες.

Η περίσταση αυτή έχει βαθιές ρίζες, αλλά η αρχή να ασχολούνται όλοι αρνητικά με την Ελλάδα έγινε με τη συστηματική δυσφήμιση της χώρας, την οποία ξεκίνησαν διάφοροι ανθελληνικοί κύκλοι με την αμέριστη συνδρομή επίσημων χειλέων της ελληνικής κυβέρνησης.

Ελληνική κρίση και Αριστερά

Από topontiki.gr

Του Αλέξη Μητρόπουλου*

Έχω την άποψη ότι η χειρότερη όψη της κρίσης είναι η εμπέδωση μιας όλο και πιο βαθιάς μελαγχολίας που διαχέεται σε όλα τα κοινωνικά στρώματα λόγω της ανυπαρξίας οράματος και ελπίδας για μια καλύτερη ζωή. Ιδιαιτέρως αυτή η κακή ψυχοδιανοητική κατάσταση πλήττει τους νέους μας, που στην πλειονότητά τους, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, όχι μόνο δεν ανιχνεύουν μιαν ευνοϊκή προοπτική για το εργασιακό και κοινωνικό τους μέλλον, αλλά, προϊόντος του νεοφιλελεύθερου χρόνου, ακολουθούν όλο και πιο συχνά μορφές παθητικής αντίδρασης ή τη θαλπωρή του μοναχικού δρόμου.