Η τουρκική ανάμειξη στο... ναρκοπέδιο

Από την Καθημερινή

Του Σταύρου Λυγερού

Η κατάρριψη του τουρκικού μαχητικού - κατασκοπευτικού από τη συριακή αντιαεροπορική άμυνα έδειξε τα όρια της Άγκυρας. Ούτε το ψήφισμα αλληλεγγύης του ΝΑΤΟ ούτε οι μετακινήσεις τουρκικών στρατιωτικών μονάδων στη μεθόριο ούτε η προειδοποίηση του Ερντογάν αλλάζουν το γεγονός ότι η Άγκυρα ουσιαστικά «κατάπιε» τη δυναμική ενέργεια της Δαμασκού.

Να «μεταλλαχθούμε» σε τράπεζες... να σωθούμε!

Από την Καθημερινή

Της Ζέζας Ζήκου

H ψεύτικη αίσθηση ελπίδας ότι ως διά μαγείας θα αλλάξει η ωμή πραγματικότητα για τους λαούς που υποφέρουν δεν με αφορά. Hταν, είναι και θα είναι ένα επικοινωνιακό κυνικό ντελίριο, χρήσιμο μόνο για τους κυβερνώντες και τους τραπεζίτες, που με αφήνει πλήρως αδιάφορη.

Οι λαοί δικαίως ανησυχούν για την έλλειψη της αναπτυξιακής διάστασης των επιλογών της συνόδου κορυφής των Βρυξελλών, με τις θυσίες χωρίς ορατό τέλος. Οι Έλληνες αυτοκτονούν καθημερινώς. Και αυτό που μας προσφέρεται σαν μοναδική ελπίδα είναι να «μεταλλαχθούμε» σε τράπεζες, αφού μας προστατεύει η Ε.Ε.

Έλεος. Όχι άλλα σενάρια

Από την Καθημερινή

Του Κώστα Λεονταρίδη

Εμβληματική υπόμνηση του Ισπανικού Εμφυλίου είναι η «Γκερνίκα» του Πάμπλο Πικάσο. Πάνω στον καμβά, βαλμένα με μεγαλοφυή και ανατριχιαστική λιτότητα, διαμελισμένα σώματα, ο ταύρος και το άλογο, οι ολοφυρόμενες γυναίκες, νεκρά νήπια, ορίζουν τη φρίκη μιας σύγκρουσης που ήταν το προανάκρουσμα του Δευτέρου Παγκοσμίου.

«Βροχή» προσφυγών στο ΣτΕ για υπαγωγή στοιχείων ΔΕΚΟ στο ΤΑΙΠΕΔ

Από την Καθημερινή

Όλοι στρέφονται κατά της υπ' αριθμ. 206/25.4.2012 απόφασης της Διυπουργικής Επιτροπής Αποκρατικοποιήσεων που αφορά τη μεταφορά στο επίμαχο Ταμείο των περιουσιακών στοιχείων των επιχειρήσεων του ευρύτερου τομέα.

«Βροχή» προσφυγών προέκυψε σήμερα στο Συμβούλιο της Επικρατείας από συνδικαλιστικούς φορείς (Ομοσπονδίες, Ενώσεις κ.λπ.), εργαζομένους στον ευρύτερο Δημόσιο τομέα (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ κ.ά.), καθώς και από κατοίκους διαφόρων δήμων της Αττικής, οι οποίοι ζητούν να ακυρωθεί ως αντισυνταγματική και παράνομη η από 25.4.2012 απόφαση της Διυπουργικής επιτροπής αναδιαρθρώσεων και αποκρατικοποιήσεων.

Το δίλημμα των αρχηγών, η τακτική ΣΥΡΙΖΑ και τα φυλαγμένα νώτα

Από την Καθημερινή (το σκίτσο του Soloup έχει δημοσιευθεί στο Ποντίκι)

Του Σταύρου Λυγερού

Την περασμένη Κυριακή οι Έλληνες πήγαν στις κάλπες υπό τον πέλεκυ ενός εκβιαστικού διλήμματος: από τη μία πλευρά, είχαν συνειδητοποιήσει ότι η ασκούμενη πολιτική συσσωρεύει ολοένα και περισσότερα οικονομικά και κοινωνικά ερείπια. Από την άλλη, βομβαρδίστηκαν επικοινωνιακά με τον ισχυρισμό ότι απαγκίστρωση από το Μνημόνιο ισοδυναμεί με έξοδο από την Ευρωζώνη και δραματική πτώση του βιοτικού επιπέδου.

Το ανωτέρω δίλημμα διαπέρασε οριζόντια το πολιτικό φάσμα και συλλειτούργησε όχι μόνο με τις παραδοσιακές ιδεολογικές προτιμήσεις στον άξονα Αριστερά - Δεξιά, αλλά και με τη ζωτική ανάγκη να προκύψει επιτέλους κυβέρνηση.

Πτωχευμένες κυβερνήσεις...

Από την Καθημερινή

Της Ζέζας Ζήκου

Κατά βάθος, οι λαοί γνωρίζουν ότι όλο αυτό που γίνεται είναι, κατά κάποιο τρόπο, ένα θέατρο, δυστυχώς, δε, του παραλόγου. Και περισσότερο από ποτέ ισχύει η ρήση του Τσόρτσιλ, που ήταν κάπως έτσι: Μπορείς να ξεγελάς λίγους για πολύ καιρό ή πολλούς για λίγο καιρό, αλλά όχι πολλούς για πολύ καιρό.

Στον πυρήνα της ελληνικής κρίσης βρίσκεται η ευρωπαϊκή κρίση. Κρίση ταυτότητας, κρίση συνείδησης, κρίση αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, κρίση ηγεσίας και οράματος, κρίση από σύγκρουση συμφερόντων. Συγκρούονται τα έθνη - κράτη με τους «κεντρικούς σχεδιαστές» του σημερινού νεοφιλελεύθερου κόσμου των Βρυξελλών και του ΔΝΤ καθώς και με το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, παγκοσμιοποιημένο, επιθετικό και αχαλίνωτο.

Ξεκίνημα με «βαρίδια»

Από την Καθημερινή

Του Σταύρου Λυγερού

Μπορεί να ήταν εξ αρχής αναμενόμενος ο σχηματισμός κυβέρνησης συνεργασίας Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ, αλλά όσοι είχαν χάσει τον ύπνο τους από τον φόβο της ακυβερνησίας έβγαλαν αναστεναγμό ανακούφισης. Η ανακούφισή τους, όμως, σύντομα εξατμίσθηκε. Η σύνθεση δεν προσφέρει έρεισμα αισιοδοξίας ακόμα και στους πολίτες που ψήφισαν αυτά τα κόμματα. Με άλλα λόγια, πέρα από το γενικότερο πολιτικό πρόβλημα που αφορά το Μνημόνιο, εγείρεται και πρόβλημα λειτουργικότητας.

Ελλάδα, δυστυχισμένη χώρα...

Από την Καθημερινή

Της Ζέζας Ζήκου

Ο Αντώνης Σαμαράς ορκίστηκε πρωθυπουργός σε μία από τις κρισιμότερες στιγμές στην ιστορία της χώρας. Από εκεί και πέρα, όμως, ο πρωθυπουργός και τα κόμματα που τον στηρίζουν έχουν αναλάβει μια τεράστια ευθύνη: να μην καταστήσουν άνευ περιεχομένου το μήνυμα των εκλογών. Δηλαδή να μετατρέψουν μια καταστροφική πολιτική σε αναθεώρηση, με στόχο την εθνική ανάταση.

Υποψιάζομαι, όμως, όπως άλλωστε υποδηλώνει η σύνθεση της νέας 40μελούς (!) κυβέρνησης, δεν αντιλαμβάνονται το μέγεθος της κρίσης. Διότι, αν συνομολογήσουμε ότι η μοίρα της Ελλάδας είναι να κόβει μισθούς και να σφάζει συντάξεις, τότε ελάχιστη σημασία έχει αν ο Ηρώδης λέγεται Παπανδρέου ή Σαμαράς.

Τίποτε δεν έχει τελειώσει

Από την Καθημερινή

Του Νίκου Ξυδάκη

Οι Έλληνες ανταποκρίθηκαν στην ιστορική πρόκληση για δεύτερη φορά. Και κατηύθυναν την ψήφο τους πάλι προς αντιμνημονιακή κατεύθυνση, κατά πλειοψηφία. Ταυτόχρονα, εισακούοντας τα εκβιαστικά, ενίοτε τρομοκρατικά, διλήμματα, διέσπειραν την ψήφο τους με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να προκύψει μια κυβέρνηση συνασπισμού ανεκτή από τον ξένο παράγοντα, δηλαδή τους πιστωτές που κρατάνε ακόμη ανοιχτή τη γραμμή πίστωσης. Η πληγωμένη Νέα Δημοκρατία και το μικρό ΠΑΣΟΚ μπορούν πλέον να σχηματίσουν κυβέρνηση.

Ένα πολιτικά δηλητηριώδες «δώρο» για το ΠΑΣΟΚ

Από την Καθημερινή

Του Σταύρου Λυγερού

Μπορεί το ΠΑΣΟΚ στις συνθήκες πόλωσης να συμπιέσθηκε περαιτέρω, αλλά πριν ακόμα φανεί ποιος από τους δύο πρωταγωνιστές θα κατακτήσει την πρώτη θέση και το πριμ των 50 εδρών, ήταν σαφές ότι παραμένει ο απαραίτητος εταίρος για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Αυτό, όμως, που έκανε το άλλοτε κραταιό Κίνημα αναγκαίο συμπλήρωμα είναι ένα πολιτικά δηλητηριώδες «δώρο».

Οι «πράσινοι» δικαιολογημένα φοβούνται ότι εάν συμμετάσχουν σε κυβέρνηση με τη Ν.Δ., θα συνθλιβούν πολιτικοεκλογικά. Αυτή η κυβέρνηση, που εκ των πραγμάτων θα κληθεί να εφαρμόσει έστω και ένα πιο χαλαρό Μνημόνιο, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα βρεθεί πολύ σύντομα στο στόχαστρο όχι μόνο της αντιπολίτευσης, αλλά ακόμα και πολιτών που χθες ψήφισαν τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ.

Κίνδυνος διαρκής, και μετεκλογικός

Από την Καθημερινή (το φωτογραφικό δημοσιεύθηκε στο Ποντίκι)

Του Νίκου Ξυδάκη

Οι εκλογές είναι μια ιστορική στιγμή. Μια στιγμή. Κρίσιμη, καυτή, για το άμεσο μέλλον, αλλά όσο προχωρούμε στον χρόνο, η σημασία της ελαφρώνει, διότι προστίθενται κι άλλες πολλές παράμετροι, τέτοιες που σήμερα, υπό το κράτος σφοδρών συναισθημάτων, υπό το κράτος της αβεβαιότητας για την υλική μας συνθήκη, δεν μπορούμε να τις προσμετρήσουμε νηφάλια.

Η κρίση μάς βγάζει την ψυχή, καθώς προσπαθούμε διαρκώς να υπολογίζουμε ποια θα είναι η κανονικότητα του βίου, από μήνα σε μήνα πια, κι από βδομάδα σε βδομάδα. Αλλά μας σταλάζει και μια ορισμένη πείρα, πικρή μεν πλην πείρα:

Όταν... οι Γερμανοί έχουν σαλτάρει με τον «εκβιαστή» Τσίπρα

Από την Καθημερινή (το σκίτσο του Πέτρου Τσιολάκη δημοειεύεται στο Ποντίκι)

Της Ζέζας Ζήκου

Τι καλά που ο Αλέξης Τσίπρας, αυτός ο έξυπνος, νέος, επικίνδυνος άνδρας άρχισε να εκβιάζει την Ευρώπη, επισημαίνεται στη γερμανική έκδοση των Financial Times. Ίσως η αυριανή Κυριακή, η 17η Ιουνίου, αποβεί για δεύτερη φορά (μετά την εξέγερση του 1953 στην Ανατολική Γερμανία) μια ιστορική ημερομηνία – μια μέρα ορόσημο για το πριν και το μετά, υποστηρίζουν οι Γερμανοί.

Αλλά ο εκβιασμός του, ο οποίος αποτελεί τον πυρήνα του σχιζοφρενικού του προγράμματος, έχει και τα καλά του! Γιατί έδειξε σε όλους εμάς τους Γερμανούς τι ανοησίες κάνουμε με την Ελλάδα και τη σαθρή διάσωσή της εδώ και δύο χρόνια.

Ο επιθανάτιος ρόγχος της οικονομίας και της κοινωνίας...

Από την Καθημερινή

Της Ζέζας Ζήκου

«It's the economy, stupid»... Έγινε σύνθημα της προεκλογικής εκστρατείας του Μπιλ Κλίντον και απεδείχθη η φράση - κλειδί που έγραψε ιστορία και τον οδήγησε στον Λευκό Οίκο. Αρχικά, η φράση ήταν μια λακωνική διατύπωση της προεκλογικής τακτικής του Μπιλ Κλίντον, το 1992. Γραμμένη σε ένα χαρτί κολλημένο στον τοίχο του αρχηγείου της εκστρατείας του, προοριζόταν για να υπενθυμίζει στον ίδιο και το επιτελείο του την οικονομική προτεραιότητα.

Επανεκκίνηση με αλλαγή πολιτεύματος

Από την Καθημερινή

Του Σταύρου Λυγερού

Είναι ορατό διά γυμνού οφθαλμού ότι η Ελλάδα διολισθαίνει επιταχυνόμενα προς το σημείο που η κατάρρευση θα καταστεί αναπόφευκτη. Για την ακρίβεια, βιώνουμε ήδη τα πρώτα σημάδια. Δεν είναι μόνο τα ασφαλιστικά Ταμεία που εμφανίζουν ρωγμές. Είναι και τα νοσοκομεία και άλλες ζωτικής σημασίας για την κοινωνική ομαλότητα δομές, όπως οι οργανισμοί παροχής ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου.

«Ιt’s the economy, stupids»...

Από την Καθημερινή

Της Ζέζας Ζήκου

Βοηθήστε τους τραπεζίτες, είναι ο γνωστός λαϊκίστικος ζήλος των πολιτικών της Ευρώπης και όχι μόνο. Αλλά αρκετοί διασκεδάζουν όταν παρακολουθούν τους πολλούς που αρέσκονται να βλέπουν τους τραπεζίτες να πέφτουν σε ανυποληψία. Όμως, οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο προσπαθούν, με αφορμή να διασώσουν την Ισπανία, να ξαναγράψουν τους κανόνες που πρέπει να ακολουθήσει ο τραπεζικός κόσμος της Ευρωζώνης, προς όφελός τους φυσικά. Βεβαίως, το έργο παίχτηκε με επιτυχία στη Wall Street πριν από τέσσερα χρόνια.

Η κρίση στον Νότο και το Βερολίνο

Από την Καθημερινή

Του Σταύρου Λυγερού

Με την Ισπανία να παραπαίει και την Ιταλία να διολισθαίνει στη ζώνη του κόκκινου, οι εξελίξεις φαίνεται να επιβεβαιώνουν τα χειρότερα σενάρια. Η κρίση της Ευρωζώνης είναι κρίση επιβίωσης. Το γεγονός αυτό έχει ανοίξει τη συζήτηση, με αποτέλεσμα να μπαίνουν πια στο τραπέζι προτάσεις που μέχρι τώρα ήταν απαγορευμένες.

Δεν λαμβάνονται, όμως, οι αποφάσεις που μπορούν να αντιστρέψουν το κλίμα. Το βασικό εμπόδιο είναι η άρνηση του Βερολίνου να συναινέσει σε λύσεις που θα μεταφέρουν βάρη των αδύναμων κρίκων στους ώμους της Ευρωζώνης.

Καπιταλισμός 4.0

Από την Καθημερινή

Της Ζέζας Ζήκου

Από τα μέσα περίπου του 19ου αιώνα ο Μποντλέρ έλεγε σαρκαστικά: «Η πίστη στην πρόοδο είναι ένα δόγμα των αργόσχολων και των Βέλγων». Την ίδια εποχή ο Φλομπέρ εξίσου σαρκαστικά σχολίαζε ότι είναι ανοησία να ισχυρίζεται κανείς ότι η ανθρωπότητα προοδεύει επειδή μπορεί να κατασκευάσει λεπτότερες βελόνες. Η πρόοδος ήταν ένα ζήτημα το οποίο στην ακμή της βιομηχανικής επανάστασης δημιουργούσε πολλές αμφισβητήσεις, αφού σάρωνε τις ευρωπαϊκές κοινωνίες και διέλυε τον κοινωνικό ιστό.

Το «τραπεζικό» Μνημόνιο ετοιμάζεται για την Ισπανία...

Από την Καθημερινή

Της Ζέζας Ζήκου

Το τραπεζικό κραχ στην Ισπανία έχει ξεκινήσει, παρασύροντας στην καταστροφή όχι μόνο την ίδια τη χώρα, αλλά οι διαλυτικές συνέπειες απειλούν το τραπεζικό σύστημα της Ευρωζώνης. Ανάχωμα, πλέον, αποτελεί μόνο ένα «τραπεζικό» Μνημόνιο που ετοιμάζουν οι Βρυξέλλες για τη διάσωση των ισπανικών τραπεζών από τον προσωρινό μηχανισμό σταθερότητας (EFSF).

Ομολογουμένως το τραπεζικό κραχ ήταν αναπόφευκτο από τη στιγμή που το Πεκίνο αρνήθηκε πέρυσι την άνοιξη στις διαπραγματεύσεις με τον τότε σοσιαλιστική πρωθυπουργό Χοσέ Λουίς Θαπατέρο να επενδύσει 9 δισ. ευρώ στον τραπεζικό τομέα της Ισπανίας.

Αντι-Μνημόνιο κατά αντι-ΣΥΡΙΖΑ

Από την Καθημερινή

Του Σταύρου Λυγερού

Οι Έλληνες ξαναπάνε στις κάλπες υπό το κράτος αντιφατικών πιέσεων. Σε πρώτο επίπεδο κυριαρχεί η αμφίρροπη αναμέτρηση Ν.Δ. - ΣΥΡΙΖΑ. Εάν, όμως, ξύσουμε την επιφάνεια, θα δούμε ότι τα δύο αυτά κόμματα είναι οχήματα για την έκφραση δύο νεοπαγών ετεροκαθοριζόμενων πολιτικοεκλογικών ρευμάτων.

Το ρεύμα υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ είναι στην πραγματικότητα ρεύμα εναντίον του Μνημονίου, που έχει δημιουργηθεί ως αντίδραση στα ερείπια που συσσωρεύει η ασκούμενη πολιτική. Είναι ένα ρεύμα οργής και τιμωρίας με σαφή «αντικαθεστωτική» υφή.

Το «μεγάλο παζάρι» της Ευρώπης άρχισε να καταρρέει...

Από την Καθημερινή

Της Ζέζας Ζήκου

Οι Πολύ Σοβαροί Άνθρωποι της Ευρώπης συνεχίζουν να εμφανίζονται ολοένα και πιο γελοίοι. Ωστόσο, το παγκόσμιο «θρίλερ του ευρώ» με τη μετάδοση της κρίσης χρέους στην καρδιά της Ευρώπης και στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα καθιστά επιβεβλημένες νέες έκτακτες – αλλά γενναίες αυτή τη φορά – αποφάσεις για τη σταθεροποίηση της Ευρωζώνης.

Από τις πρώτες ημέρες, οι Ευρωπαίοι ηγέτες προσπάθησαν να τετραγωνίσουν τον κύκλο, παρουσιάζοντας τη λαϊκή συναίνεση για την αποδοχή του ευρώ με την υπόσχεση της αλληλεγγύης με βάση ένα δίχτυ κοινωνικής ασφάλειας σε εθνικό επίπεδο και την ισχυρή εισροή κεφαλαίων από τα πλούσια προς τα φτωχότερα κράτη.