Όταν η... ευρωκουστουμιά δεν ταιριάζει!

Από την Elva*

Πώς θα αισθανόμασταν, εμείς, άραγε, [ρωτάει τους Σουηδούς αναγνώστες της εφημερίδας DN η Kajsa Ekis Ekman], αν όλα όσα μας ανήκουν πουλιόντουσαν για την αποπληρωμή δανείων, που ούτε τον... καπνό τους δεν βλέπαμε; Αν οι μισθοί μας μειωνόντουσαν στο μισό και τα χρήματα πήγαιναν κατευθείαν στις ξένες τράπεζες;

Και αν εμείς, καθώς προετοιμαζόμαστε να ζήσουμε σε ένα μίνιμουμ επίπεδο διαβίωσης, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μας ονόμαζαν από πάνω «τεμπέληδες και κακομαθημένους»; Αν κάποιος τα σκεφτεί όλα αυτά, μπορεί να πάρει μια ιδέα για το πώς είναι να είσαι Έλληνας αυτή τη στιγμή.

Μεσαίωνας

Από topontiki.gr

Του Δημήτρη Μυ

Οι προβλέψεις και οι επί χάρτου λογαριασμοί και εκτιμήσεις των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων και των μεσοπρόθεσμων προγραμμάτων, καθώς διατυπώνονται κατά ριπάς, μας δυσκολεύουν ίσως να συνειδητοποιήσουμε πως όλοι αυτοί οι αριθμοί αφορούν ανθρώπους και τις ζωές τους. Ας ρίξουμε μια (μικρή) ματιά κάτω από αυτό ακριβώς το πρίσμα: Τι σημαίνουν όλα για κάποιους ανθρώπους, για όλους μας.

H Ουγγαρία και τα στρατόπεδα για... ανέργους!

Από την Elva

Στην εφημερίδα Αrbetaren διαβάζω ένα ακόμη... φιλόδοξο σχέδιο της ουγγρικής κυβέρνησης, αυτή τη φορά για τους ανέργους, το οποίο δεν είναι τίποτε άλλο από ένα ακόμη μαύρο σενάριο του μέλλοντος που οι φιλελεύθερες κυβερνήσεις μας ετοιμάζουν και που ελπίζω να μην ευοδωθεί, αν και θα υπάρξουν σίγουρα πολλοί που θα θελήσουν να το μιμηθούν!

Οι άνεργοι, λοιπόν, σύμφωνα με τα σχέδια της εκεί κυβέρνησης, θα εκτελούν βαριές χειρωνακτικές εργασίες σε δημόσια κτήρια, θα ζουν σε τροχόσπιτα και θα παρακολουθούνται από... συνταξιούχους αστυνομικούς! Είναι μόνο μια από τις πολλές ακροδεξιές προτάσεις από το κυβερνών κόμμα Fidezs.

Το τέλος του νόστου επί 155

Από την Elva (φωτό από τον Guardian)

Η πίκρα των ημερών, η ήττα κάθε λογικής απέναντι στο παράλογο, οι εκβιασμοί, που δυστυχώς έπιασαν τόπο, έκαναν πολλούς να σκέφτονται ότι «ενώ τις μέρες αυτές υπάρχουν χίλιοι δυο λόγοι για να κλάψει κανείς σ’ αυτόν εδώ τον τόπο, στην Αθήνα παρόλα αυτά κλαίμε από τα δακρυγόνα», όπως έγραψε κάποιος σε ένα twitter που διάβασα τις άλλες.