Οι Θεσσαλονικείς διεκδικούν το νερό της πόλης τους

Από το Πράσινο Ποντίκι 5.4.2012

Της Βάλιας Μπαζού

Η «Κίνηση 136» γεννήθηκε ως ιδέα το καλοκαίρι του 2011 και ήταν το αποτέλεσμα των συζητήσεων που γίνονταν όλο το προηγούμενο διάστημα στις συγκεντρώσεις των «αγανακτισμένων» του Λευκού Πύργου στη Θεσσαλονίκη. Έπειτα από 4 μήνες διεργασιών, η Κίνηση έκανε στα τέλη Νοεμβρίου την πρώτη της δημόσια παρουσίαση, με το όνομά της να προσδιορίζεται από το ποσό που θα κατέβαλλε κάθε πολίτης για τη διεκδίκηση του νερού της Θεσσαλονίκης.

Θα πληρώνουμε σαμπάνια, θα πίνουμε νερό

Από το Πράσινο Ποντίκι 5.4.2012

Της Βάλιας Μπαζού

Την ώρα που στη χώρα μας προβάλλεται ως ανάπτυξη και ως «εργαλείο» εξόδου από την κρίση η ιδιωτικοποίηση του νερού μέσα από την πώληση ποσοστού της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ, στον υπόλοιπο πλανήτη η τάση που τα τελευταία χρόνια έχει παγιοποιηθεί είναι η επιστροφή των δικτύων ύδρευσης κα αποχέτευσης σε δημοτικές ή κρατικές επιχειρήσεις.

Και αυτό γιατί το μοντέλο της δεκαετίας του '80 και του '90, που μέσω του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας προωθήθηκε ή, καλύτερα, επιβλήθηκε για την εξαγορά των δικτύων από ιδιωτικές εταιρείες, απέτυχε παταγωδώς, με αποτέλεσμα η νέα αντίληψη, το σύγχρονο μοντέλο για τον 21ο αιώνα να απαιτεί τη δημοτική ή κρατική διαχείριση του νερού.

Πώς οι πολυεθνικές απαξιώνουν το νερό της βρύσης

Από το TVXS

Της Φραγκίσκας Μεγαλούδη

Τις τελευταίες δεκαετίες το νερό, από ένα φυσικό και ευρέως διαθέσιμο αγαθό, έχει μετατραπεί σε ένα εμπορεύσιμο και συχνά ιδιαίτερα ακριβό προϊόν. Σήμερα στον πλανήτη 1,4 δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε πηγές καθαρού νερού και η υπερκατανάλωση του δυτικού κόσμου οξύνει το πρόβλημα ακόμα περισσότερο.

Η κρίση του νερού κι η μόλυνση του περιβάλλοντος είναι και ένας από τους λόγους που οι καταναλωτές στρέφονται όλο και περισσότερο στο εμφιαλωμένο νερό, οι πωλήσεις του οποίου έχουν τετραπλασιαστεί την τελευταία εικοσαετία.

Υπολογίζεται πως 200 δισεκατομμύρια μπουκάλια εμφιαλωμένου νερού το χρόνο πωλούνται παγκοσμίως ενώ μόνο στις ΗΠΑ οι πωλήσει αυτές φτάνουν τα 50 δισεκατομμύρια μπουκάλια ετησίως.

Ο πόλεμος για το νερό έχει ξεκινήσει στην Ασία

Από τους Financial Times (via Euro2day)

Του Brahma Chellaney*

Στη διεθνή κοινότητα έχει σημάνει συναγερμός επειδή η Κίνα χρησιμοποιεί το μονοπώλιό της στις σπάνιες γαίες ως εμπορικό εργαλείο, καθώς παράλληλα έχει παγώσει τις προσπάθειες για επίλυση της διαμάχης στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Οι γειτονικές χώρες εκφράζουν τώρα βαθιά ανησυχία για ένα ακόμη κρίσιμο θέμα: το Πεκίνο ενδέχεται να χρησιμοποιήσει και το νερό στη φαρέτρα των πολιτικών του όπλων.

Το νερό πολυτιμότερο αγαθό και στις επενδύσεις

Από το Euro2day

Σε πρόσφατη πολυσέλιδη έκθεσή της, η Citigroup συστήνει στους επενδυτές να «στοιχηματίσουν στις τάσεις αστικοποίησης και να αγοράσουν εταιρείες υδάτων», εκτιμώντας ότι οι τάσεις συγκέντρωσης του παγκόσμιου πληθυσμού και η βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, θα ωθήσουν υψηλότερα την τιμή του υδάτινου εμπορεύματος.

Η έκθεση επαναφέρει στο επίκεντρο της συζήτησης πολλά ζητήματα που αφορούν το νερό, ένα αγαθό για το οποίο πολλοί οικονομολόγοι έχουν πει ότι επενδυτικά θα αποδειχθεί το «πετρέλαιο του μέλλοντος»: Είναι το ύδωρ δημόσιο αγαθό ή ιδιωτικό; Είναι αντικείμενο δικαιωμάτων ιδιοκτησίας; Είναι αξιολογήσιμο; Εφόσον είναι, χωρίς καμία αμφιβολία, απαραίτητο για την επιβίωση, δεν θα πρέπει να προσφέρεται δωρεάν;