Ένα φιλί πριν πεθάνεις

Από topontiki.gr

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

«Το θάρρος των Ελλήνων είναι σημαντικό και πρέπει να αναγνωριστεί. Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι γενναίοι, όπως όλοι οι εργαζόμενοι και ο ελληνικός λαός που πληρώνουν τους φόρους τους και δέχονται τις περικοπές σε συντάξεις και μισθούς». Τάδε έφη χθες το βράδυ η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ. Η σιδηρά Κριστίν σχεδόν δάκρυσε από συγκίνηση για τα ανομολόγητα πάθη των Ελλήνων προσπαθώντας να δείξει την ειλικρινή συμπαράστασή της. Γι' αυτό δεν έμεινε στην έκφραση συμπάθειας.

Καταργείται η δημοσίευση ισολογισμών, έρχονται νέα «λουκέτα» στον Τύπο

Από τη SofokleousIn

Σαρωτικές αλλαγές αναμένονται στον Τύπο, με κλείσιμο πολλών μικρών πολιτικών εφημερίδων και πιθανότατα όλων των ημερήσιων οικονομικών, οι οποίες θα χάσουν το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων τους λόγω κατάργησης της υποχρεωτικής δημοσίευσης ισολογισμών.

Μετά από πολλές κυβερνητικές παλινωδίες – λόγω των πιέσεων που ασκούσαν εκδοτικά συμφέροντα και τα σωματεία εργαζομένων στον Τύπο – στη Βουλή κατετέθη τελικά ν/σ του υπουργείου Ανάπτυξης, με το οποίο καταργείται αυτή η υποχρέωση Α.Ε. και ΕΠΕ.

Ο «ηρωικός μύθος» για τους πολεμικούς ανταποκριτές

Ο βετεράνος Ρόμπερτ Φισκ του Independent μιλάει για την «άβολη αλήθεια» γύρω από τη δουλειά του

Από Το Βήμα

Τον «ηρωικό μύθο» και την «άβολη αλήθεια» για τους πολεμικούς ανταποκριτές αποκαλύπτει ο Ρόμπερτ Φισκ σε άρθρο του στον «Independent».

Ο επί δεκαετίες ανταποκριτής της βρετανικής εφημερίδας στη Μέση Ανατολή, ο οποίος έχει καλύψει και ο ίδιος πολλούς πολέμους, τονίζει πόσο στρεβλό είναι να γνωρίζουμε όλοι το όνομα του βρετανού φωτογράφου Πολ Κονρόι, που τραυματίστηκε πρόσφατα στη Χομς της Συρίας, αλλά να μην γνωρίζουμε – ούτε να ενδιαφερόμαστε να μάθουμε – τα ονόματα των 13 σύρων εθελοντών που σκοτώθηκαν (από ελεύθερους σκοπευτές και θραύσματα) προσπαθώντας να τον σώσουν.

Τρόικα και δημοσιογραφία: Με ποιον είμαστε;

Από topontiki.gr

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Η υπαγωγή της Ελλάδας σε καθεστώς επιτήρησης από την τρόικα, η οποία εκπροσωπεί τους κατόχους του ελληνικού δημόσιου χρέους, έχει σημάνει τον μακροχρόνιο, δίχως ορατό τέλος, έλεγχο της χώρας από τους δανειστές της. Για να επιτευχθούν οι στόχοι των επιτηρητών και να περάσουν χωρίς αντίσταση η απώλεια εθνικής κυριαρχίας, η εκποίηση της εθνικής περιουσίας, η βίαιη εκπτώχευση της πλειονότητας των Ελλήνων, ο ελληνικός λαός συκοφαντείται και εκβιάζεται σχεδόν στο σύνολό του.

Οι πάπιες της εξωτικής δημοσιογραφίας

Από το Κουτί της Πανδώρας

Του Κώστα Βαξεβάνη

Υπάρχει μια δημοσιογραφία που δεν είναι ούτε μάχιμη ούτε κατευθυνόμενη. Δεν μπορείς να την κατηγορήσεις πως τα παίρνει, αλλά ούτε πως ματώνει για όσα πρέπει να ματώνει η δημοσιογραφία. Είναι κάτι σαν τις ομιλίες του κυρίου Βενιζέλου. Σαγηνευτικές, με ροή, σε στρέφουν στον θαυμασμό, αλλά σχεδόν ποτέ δεν καταλαβαίνεις γιατί έγιναν και τι ήθελαν να πουν. Είναι ένα είδος εξωτικής δημοσιογραφίας

Λεπτή γραμμή και... γκρίζα

Από topontiki.gr

Του Δημήτρη Μυ

Η σχέση του δημοσιογράφου με τις πηγές του κάποιες φορές (δυστυχώς τις περισσότερες, στις – μνημονιακές – μέρες μας) μοιάζει με την προσπάθεια της μύγας να αποφύγει τη λάμπα: Νιώθει ότι καίγεται, μα της είναι αδύνατο να μην πλησιάσει... Κάπως έτσι πλησίασαν οι συνάδελφοι τις πληροφορίες των αστυνομικών πηγών για τη Γερμανίδα «τρομοκράτισσα» με τους «τρομοκράτες γονείς» και την έβγαλαν στη σέντρα.

Αλήτες, ρουφιάνοι, «δημοσιογράφοι»

Από τον Σκακιστή

Αναμφίβολα απλό, περιεκτικό και ακριβές το παραπάνω σύνθημα, υπό μια προϋπόθεση: Αφορά «δημοσιογράφους». Γιατί υπάρχουν και δημοσιογράφοι, εκτός εισαγωγικών. Χρειάζεται ωστόσο προσπάθεια για να έρθει κανείς σε επαφή μαζί τους. Προσπάθεια κατ' αρχήν δική τους, για να αποφύγουν τα «εισαγωγικά» σε ένα σύστημα εξουσίας. Προσπάθεια, κατά δεύτερο λόγο, των αναγνωστών, ακροατών, τηλεθεατών για να αποτιμήσει τον λόγο τους, να πειστεί για την εγκυρότητα και την εντιμότητά τους.

ΜΜΕ: μια μεγάλη σιωπηλή «σφαγή» εργαζομένων

Από το Inprecor

Της Mafalda και του Αλέξη Γιέρμα

Μια καταιγίδα που σοβούσε εδώ και πολύ καιρό, σαρώνει τους τελευταίους μήνες με εντυπωσιακούς ρυθμούς, τον χώρο των ΜΜΕ. Μια καταιγίδα που περνά «στα σιωπηλά». Μια καταιγίδα για την οποία το μεγαλύτερο μέρος της κοινής γνώμης δεν έχει ενημερωθεί, αλλά, και όταν αυτό έχει συμβεί, δεν έχει φανεί να συγκινείται.