Βορά στον φόβο

Από το Βλέμμα

Του Νίκου Ξυδάκη

Η προχθεσινή ημέρα, Πέμπτη 6 Ιουνίου, ήταν μια εξαιρετικά φορτισμένη ημέρα, γεμάτη βία, μίσος, τυφλότητα, φόβο. Τραμπουκισμοί από τηλεοράσεως, αυτοδικία, ληστείες και ένοπλες επιθέσεις, απαγωγή ανηλίκου, φόνοι. Και ανεργία ρεκόρ. Και ξεγραμμένοι από τους περισσότερους ξένους αναλυτές. Και καταφρονεμένοι στα μάτια άλλων λαών, φιλελλήνων έως πρόσφατα.

Το ιδιαίτερο χρώμα, όμως, της προχθεσινής μέρας το έδωσε η βία, σε όλες τις αποχρώσεις και εντάσεις. Σχεδόν όλα είχαν ξανασυμβεί, με άλλοτε άλλη ένταση. Τώρα όμως συνέβησαν όλα μεγεθυμένα, αδρά, ωμά. Και επιπλέον συνέρρευσαν πολλά διαφορετικά μέσα στην ίδια κοίτη, συγκροτώντας ένα άθροισμα εκρηκτικό, πολύ μεγαλύτερο από τα μεγέθη των επιμέρους αθροιζομένων. Το αποτέλεσμα;

Οι κουκουλοφόροι, οι προβοκάτσιες και η νύχτα πένθους

Τα κόμματα της αριστεράς για τα γεγονότα της Πέμπτης

Από Το Βήμα

Της Παναγιώτας Μπίτσικα

«Δυνάμεις εχθρικές στο εργατικό και λαϊκό κίνημα» χαρακτήρισε το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ όσους επιχείρησαν «να χτυπήσουν και να προβοκάρουν» τη μεγάλη διαδήλωση στο Σύνταγμα, με «δολοφονική επίθεση».

Για τα συνδικάτα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ και για τον Περισσό, οι δραματικές εξελίξεις τη δεύτερη μέρα της 48ωρης πανεργατικής γενικής απεργίας στο συλλαλητήριο στη Βουλή, και ο θάνατος του γραμματέα του παραρτήματος του συνδικάτου οικοδόμων του Βύρωνα Δημήτρη Κοτζαρίδη, ανέδειξαν, πέρα από τον αγώνα κατά της κυβερνητικής πολιτικής, της Ε.Ε. και των «κομμάτων της πλουτοκρατίας», και μια άλλη πλευρά της «ταξικής πάλης».

Ε άει σιχτίρ... ΠΑΜΕ

Από την Αυγή

Του Θανάση Καρτερού

Εκατό φορές μέχρι σήμερα τα καλόπαιδα με τις κουκούλες διέλυσαν με τις μολότοφ και τις αγριότητες ειρηνικά συλλαλητήρια. Προσκάλεσαν και προκάλεσαν με κρυμμένα πρόσωπα, τα άλλα καλόπαιδα, της αστυνομίας, με επίσης κρυμμένα πρόσωπα, σε ένα τσαμπουκά θύματα του οποίου υπήρξαν συχνά ειρηνικοί διαδηλωτές – ποιος ξεχνάει τη Marfin; – και πάντα οι ειρηνικές διαδηλώσεις.

Και δεκάδες φορές μέχρι σήμερα είτε πιάστηκαν στα πράσα με επαναστατική κουκούλα και ασφαλίτικη ταυτότητα είτε απαθανατίστηκαν σε βίντεο τη στιγμή που κρύβονται πίσω από τις γραμμές των ΜΑΤ.

Το «παγκόσμιο» Λονδίνο

Από Το Ποντίκι 11.8.2011

Το φοβερό κύμα βίας που σαρώνει το Λονδίνο και τις άλλες μεγάλες πόλεις της Βρετανίας είναι ένα φαινόμενο... βρετανικό. Πολυετής διαδικασία εξώθησης μεγάλου αριθμού νέων στο περιθώριο, ιδιαίτερες οικονομικές συνθήκες, ιδιαίτερη ταξική και εθνοτική διαστρωμάτωση και άλλα πολλά συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα που έχει τις ρίζες του στον θατσερισμό αλλά αναπτυσσόταν αδιάκοπα, με μικροδιαλείμματα, και στη διάρκεια της διακυβέρνησης των Εργατικών.

Περί βίας...

Από topontiki.gr

Του Δημήτρη Μυ

Αν και δεν υπάρχει λόγος να επαναλαμβάνουμε τα αυτονόητα, ας αναφωνήσουμε: είμαστε όλοι (οι δημοκρατικά τοποθετημένοι πολίτες της χώρας) κατά της βίας, η οποία δεν έχει θέση σε μια κοινωνία δημοκρατικών θεσμών.

Υπό αυτήν την έννοια, υποτάσσουμε – για χάρη των θεσμών, της ιδεολογίας και της ψυχοσύνθεσής μας – τη μεγάλη ενδόμυχη ικανοποίηση που προκαλεί το γεγονός ότι οι... πορφυρογέννητοι του πολιτικού μας συστήματος δεν τολμούν πια να πάνε ούτε στο απέναντι περίπτερο ασυνόδευτοι. Μέχρι πoιο σημείο όμως και έως πότε μπορεί να γίνει ανεκτή η βία που εκπορεύεται από το σύστημα εξουσίας; Και δεν μιλάμε μόνο για τη βίαιη και χημική αποκατάσταση της τάξης από τις ένστολες και άλλου τύπου ομάδες καταστολής...

Η ξεχασμένη «παράπλευρη απώλεια» της οδού Καλλιδρομίου

(Κάλεσμα σε κάθε σκεπτόμενο, ευαίσθητο και ελεύθερο άνθρωπο να δώσει αίμα εθελοντικά για τον Περικλή Μανιάτη / αιμοδοσία «Γιώργος Γεννηματάς», στην οδό Μεσογείων, ή από κάθε τμήμα αιμοδοσίας νοσοκομείου, αναφέροντας μόνο ότι το δίνει για τον Περικλή Μανιάτη, που βρίσκεται στη μονάδα Πλαστικής Χειρουργικής στο νοσοκομείο «Γιώργος Γεννηματάς» στην Αθήνα)

Αρκετές μέρες μετά, η «παράπλευρη απώλεια» της επίθεσης στο αστυνομικό τμήμα Εξαρχείων στις 14 Μάη εξακολουθεί να βρίσκεται σε σοβαρή κατάσταση λόγω των εγκαυμάτων στο σώμα του και χρειάζεται συνεχώς αίμα.

Ίσως η πιο επιβεβλημένη στιγμή για να μιλήσεις είναι όταν αντιλαμβάνεσαι τον κυνισμό, τον παραλογισμό και την τυφλότητα που συνεχίζει στην ίδια συχνότητα μηδενιστικής απαξίωσης της ανθρώπινης ζωής, παρά την τραγική εμπειρία για το κίνημα με τους τέσσερις νεκρούς στην τράπεζα Marfin στις 5 Μάη του 2010.