Το σκίτσο του Πάνου δημοσιεύθηκε στο Ποντίκι, 20.5.2010
Τζόζεφ Στίγκλιτς (Νόμπελ Οικονομίας): Εάν η Ευρώπη εφαρμόσει «ένα συντονισμένο σχέδιο λιτότητας», «διατρέχει τον κίνδυνο μίας καταστροφής», με την ανάπτυξή της να τελματώνεται και την ανεργία να εκτινάσσεται.
Ντομινίκ Στρος - Καν (διευθυντής του ΔΝΤ): «Δεν είναι θέσφατον ότι πρέπει σώνει και καλά να έχει μειωθεί στο 3% το δημόσιο έλλειμμά τους το 2012,ή το 2013», όπως επιτάσσουν οι Βρυξέλλες.
Ολιβιέ Μπλανσάρ (επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ): «Ο κίνδυνος ελλοχεύει στην περίπτωση που, κάτω από την πίεση των αγορών, ορισμένες χώρες δείχνουν υπερβάλλοντα ζήλο για λιτότητα. (...) Οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες δεν έχουν καμία ανάγκη να πάρουν τόσο δρακόντεια μέτρα όσο αυτά που πήρε η Ελλάδα και μπορούν να επιλέξουν μια δημοσιονομική προσαρμογή πιο προοδευτική μέσα στον χρόνο».
«"Είναι σαν να έχουν πλακώσει γύπες από παντού" μονολογούσε τις προάλλες ένας έμπειρος σερβιτόρος του Ηilton που έχουν δει πολλά τα μάτια του και τώρα νιώθει, όπως όλοι μας, το άδοξο τέλος της Μεταπολίτευσης, το οποίο απειλεί να παρασύρει τη χώρα ολόκληρη σε αργό θάνατο».
Καθώς ο καιρός περνά, όλο και περισσότερο τα ΜΜΕ των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων αναφέρονται ανοιχτά στον ζόφο που επικρατεί στην κοινωνία, στην παγωμάρα που αποπνέει το βαρύ κλίμα, στον αργό θάνατο στον οποίο καταδικάστηκε η χώρα με την απόφαση για υπαγωγή της στο σφαγείο του ΔΝΤ.
Παγώνουν ακόμη και δημοσιογράφοι που, χρόνια τώρα, είχαν ταχθεί στο πλευρό των καταστροφέων της χώρας – από πίστη στον «εκσυγχρονισμό», από ανοησία ή από άγνοια για το μέλλον που ερχόταν αναπόδραστα, ποιος ξέρει και τι σημασία έχει; – βλέποντας τα σύννεφα να πυκνώνουν και τα όρνεα να μαζεύονται πάνω από το κουφάρι της χώρας.
Σ' ένα εστιατόριο εργάζονταν 29 άνθρωποι. Ένας εξ αυτών, νεαρός και καινούργιος στη δουλειά, απολύθηκε διότι διαμαρτυρήθηκε στην Επιθεώρηση Εργασίας και στο ΙΚΑ για μη καταβολή και καθυστέρηση δεδουλευμένων. Υπό την πίεση του σωματείου, ο νεαρός εργαζόμενος επαναπροσλήφθηκε, αλλά απολύθηκε πάλι μετά δυο - τρεις μέρες.
Τις επόμενες εβδομάδες το εστιατόριο λειτουργούσε περικυκλωμένο από συναδέλφους του απολυμένου, που κατήγγειλαν δυναμικά τους εργοδότες εστιάτορες. Η πελατεία άρχισε να αραιώνει. Παράλληλα άλλοι επτά εργαζόμενοι κατήγγειλαν στις Αρχές διάφορες άλλες παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας. Οι υπόλοιποι είκοσι ένας εργαζόμενοι στράφηκαν εναντίον των θορυβούντων συνδικαλισμένων ζητώντας το δικό τους δικαίωμα στην εργασία. Ανταλλάχτηκαν βαριές κουβέντες: ρουφιάνοι, προσκυνημένοι, τέτοια.
Η κυβέρνηση περιόρισε μαζί με το ΔΝΤ και την Ε.Ε. τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων και τις συντάξεις. Υπάρχει δε η επιθυμία να περιοριστούν και οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα. Το σύνολο των μέτρων που έχουν ληφθεί ή και παραληφθεί δείχνουν ότι ορισμένα μέτρα δεν ελήφθησαν από «σιδερένια ανάγκη», αλλά επ' ευκαιρία αυτής της ανάγκης.
Είναι δε χαρακτηριστικό ότι η κυβέρνηση επί μισό χρόνο και πάνω δεν είχε πάρει κανένα ουσιαστικό μέτρο για να μαζέψει τα απαιτούμενα ποσά από κατέχοντες και από όπου θα ήταν δίκαιο να παρθούν. Τόσο οικονομικά, όσο και ηθικά πολιτικά. Ως τέτοιες «πηγές» αναφέρομαι σήμερα στους φοροφυγάδες και φοροκλέπτες. Στα καρτέλ και σε ορισμένους τραπεζίτες.
Οι εικόνες από τους δρόμους της πρωτεύουσας είναι τελευταίως καταθλιπτικές. Τα πρόσωπα είναι σκυθρωπά, τα αυτοκίνητα λιγοστά, το κέντρο της Αθήνας μοιάζει νεκρό, σε τίποτε δεν θυμίζει την άναρχη μεν αλλά πολύβουη και μαζί ζωντανή μεγαλούπολη που όλοι ξέρουμε.
Από τη μία οι διαδηλώσεις και ο φόβος των επεισοδίων και από την άλλη η αγοραστική άπνοια συνθέτουν πια σκηνικό απονευρωμένης πόλης. «Είναι σαν να έχει πέσει ένα πέπλο απελπισίας και απαισιοδοξίας πάνω από την Αθήνα» σχολίαζε κεντρικός υπουργός, από εκείνους που αγωνιούν πραγματικά για την έξοδο της χώρας από την κρίση. «Οφείλουμε να αντιδράσουμε και να δημιουργήσουμε γρήγορα αισιόδοξα νέα, ικανά να αλλάξουν το κλίμα και την ατμόσφαιρα στη χώρα» προσέθετε με ένταση ο ίδιος.
Αντιστοίχως καταθλιπτικές όμως είναι και οι εικόνες από τα μεγάλα πολυτελή ξενοδοχεία των Αθηνών. Τα γεμάτα τραπέζια στα εστιατόρια του Ηilton και της «Μεγάλης Βρετανίας» είναι λιγοστά και όσα γεμίζουν φιλοξενούν περίεργες παρέες.
Την ξέρουμε σαν τη χώρα του τάνγκο, των απέραντων «Πάμπας» του Νότου και των «γκάουτσο», του Ερνέστο «Τσε» Γκεβάρα, του Μπόρχες, του Χουάν και της Εβίτα Περόν. Τη χώρα όπου ο Αριστοτέλης Ωνάσης έβγαλε το πρώτο του εκατομμύριο δολάρια και πρωτοκλώτσησε την μπάλα ο Μαραντόνα.
Να όμως που ο καιρός τα έφερε έτσι ώστε η Αργεντινή να μοιάζει σήμερα μακρινή συγγενής μας: το 2001 βρέθηκε από τη μια ημέρα στην άλλη ισοπεδωμένη, άφραγκη, πεινασμένη.
Ήταν κάποτε ένα Υπουργείο που, συγκρινόμενο με τα άλλα, πραγματικά ήταν «διαφορετικό». Ήταν, για τα ελληνικά δεδομένα, καλά οργανωμένο, με υπαλλήλους με πολλά τυπικά προσόντα, με πτυχία, με γλώσσες, με κουλτούρα, κυρίως όμως με αίσθηση καθήκοντος και νοοτροπία προσφοράς.
Ήταν κάποτε ένα Υπουργείο που, όσο κι αν από ορισμένους δεν εθεωρείτο «παραγωγικό», ήταν στην πράξη πολύ παραγωγικό. Οι Αρχές του εξωτερικού προωθούσαν αποτελεσματικά ελληνικές θέσεις σε ξένες πρωτεύουσες, υπερασπίζονταν αποτελεσματικά ελληνικά συμφέροντα σε διεθνείς οργανισμούς, σφυρηλατούσαν δεσμούς ενότητας της διασποράς με το κέντρο, βοηθούσαν όσο κανείς τον ελληνικό τουρισμό με εκδηλώσεις και θεωρήσεις εισόδου σε ξένους, ασκούσαν οικονομική διπλωματία.
Διαχρονικά, η απαίτηση της άρχουσας τάξης όταν τα πράγματα σκουραίνουν, το πόπολο βράζει, και τα προνόμιά της απειλούνται, είναι «περισσότερη ευπρέπεια!» Ακόμα και όταν αντιμετώπιζε το ενδεχόμενο εκτέλεσης, ο Κάρολος ο πρώτος απορούσε με την αναίδεια των κοινοβουλευτικών εχθρών του περισσότερο από ό,τι με την υπεροχή της έμπρακτης δύναμής τους.
Δραματική επιδείνωση της θέσης των εργαζομένων, της νεολαίας και των συνταξιούχων προοιωνίζεται η προσφυγή στο ΔΝΤ και τον μηχανισμό διάσωσης της Ε.Ε. Με αφορμή την δυσκολία δανεισμού του δημοσίου, επιχειρείται ένα πρωτοφανές για τα μεταπολεμικά δεδομένα πλήγμα στις κατακτήσεις των εργαζομένων.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, μετά από έναν καταιγισμό αντιλαϊκών μέτρων (αύξηση του ΦΠΑ, την μείωση των μισθών των δημόσιων υπαλλήλων κ.ά.), με το μνημόνιο που ψήφισε στη Βουλή, φέρεται αποφασισμένη να επιβάλει: καταστρατήγηση των συλλογικών συμβάσεων, δραματική συρρίκνωση σε βαθμό εξαφάνισης των ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων, κατάργηση του ορίου απολύσεων που θα οδηγήσει σε έκρηξη την ανεργία, περαιτέρω ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας κ.α.
Η κρίση χρέους της Ελλάδας αποτέλεσε αφορμή για τις επικείμενες εκτεταμένες αλλαγές στη λειτουργία της Ε.Ε., οι οποίες, όπως όλα δείχνουν, θα οδηγήσουν στην επόμενη φάση της ενοποίησης, αλλά και για παρεμβάσεις με τις οποίες θα επιχειρηθεί έλεγχος των αγορών και περιορισμός των κερδοσκοπικών παιχνιδιών εις βάρος κρατών.
Επειδή η πρώτη φάση της κρίσης ξεκίνησε από τις ΗΠΑ με τα ομόλογα επισφαλών ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων και η δεύτερη φάση της εκδηλώθηκε με το σπεκουλάρισμα στο χρέος της Ελλάδας προκειμένου να χτυπηθεί το ευρώ, έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον ορισμένα στοιχεία, από την Ουάσιγκτον, για τον περίεργο ρόλο των οίκων αξιολόγησης...
Πρόκειται για τους ίδιους οίκους που πρωταγωνίστησαν στην κρίση των ακινήτων στις ΗΠΑ και κατόπιν στις υποβαθμίσεις της ελληνικής οικονομίας και των ελληνικών τραπεζών συμβάλλοντας στην αύξηση των spreads και στο κερδοσκοπικό παιχνίδι που στήθηκε τους τελευταίους μήνες.
Ψυχρολουσία μέσα στο καλοκαίρι αναμένεται για την ελληνική κυβέρνηση, καθώς στην πρώτη έκθεση για τα πεπραγμένα της στο πλαίσιο του μηχανισμού στήριξης δεν θα επισημαίνεται απλώς η ανάγκη μείωσης των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, αλλά και η καθυστέρησή της να υλοποιήσει βασικές δεσμεύσεις που έχει αναλάβει με το περίφημο μνημόνιο, το οποίο είναι η νέα Βίβλος του υπουργείου Οικονομικών.
Η «καμπάνα» για την Ελλάδα – που προοιωνίζεται νέο γύρο σκληρών μέτρων – θα περιέχεται στην έκθεση που θα συντάξουν οι εμπειρογνώμονες της Κομισιόν και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας από τη μια μεριά και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου από την άλλη, η οποία θα είναι κοινή λόγω της συμφωνίας που έχει κάνει η Αθήνα για να λάβει το σύνολο των 110 δισ. ευρώ.
Ο κάθιδρος και πανικόβλητος Παπακωνσταντίνου, ύστερα από τη χθεσινή συνεδρίαση της Task Force (Ομάδα Δράσης για την ευρωπαϊκή οικονομία) στις Βρυξέλλες, υπό την προεδρία του Χέρμαν Βαν Ρομπόι, προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, περιορίστηκε να δηλώσει ότι η Ελλάδα είναι κατά της ελεγχόμενης πτώχευσης με αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.
Δεν είχε καν το κουράγιο να πει ένα ακόμη ψέμα, να διαψεύσει δηλαδή αυτή την προοπτική, δεδομένου ότι οι 27 υπουργοί Οικονομικών της Ευρώπης εν τέλει δεν απέρριψαν τη γερμανική πρόταση να υπάρξει αυτή η δυνατότητα για τις χώρες που δεν μπορούν να σταθούν στα πόδια τους ούτε μετά την παροχή των δανείων του «μηχανισμού» Ε.Ε. / ΔΝΤ. Τι όμως αποφάσισαν αυτά τα συμπαθή παλληκάρια στη συνεδρίαση της Ομάδας Δράσης για την ευρωπαϊκή οικονομία; Αντιγράφω από το λιτό και περιεκτικό ρεπορτάζ της ηλεκτρονικής έκδοσης της Ελευθεροτυπίας:
Σε μια συνέντευξή του ο υπουργός Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου διατύπωσε την εξής ενδιαφέρουσα άποψη:
«Καμία χώρα με τόσο μεγάλες ανάγκες δανεισμού, με τόσο μεγάλη εξάρτηση από δανεικά κεφάλαια για να λειτουργήσει δεν είναι κατ’ ουσίαν ελεύθερη. Οι πιστωτές – είτε άμεσα είτε έμμεσα – ζητούν λογαριασμό για το τι κάνεις τα λεφτά που σε δανείζουν, όχι απαραίτητα γιατί θέλουν να επιβάλουν την οικονομική τους πολιτική, αλλά κυρίως για να εξασφαλίσουν ότι τα χρήματα που σου δανείζουν θα μπορέσουν να τα πάρουν πίσω, γιατί είναι χρήματα φορολογουμένων και ασφαλισμένων σε Ταμεία άλλων χωρών και μετόχων στους οποίους λογοδοτούν» (Κόσμος του Επενδυτή, 15-16.5).
Το σκίτσο του Πάνου δημοσιεύτηκε στο Ποντίκι, 20.5.2010
Την Τετάρτη 19.5 διαβάζουμε στην Ελευθεροτυπία μια είδηση... «παραπεταμένη» ανάμεσα στις άλλες οικονομικές, η οποία μας μεταφέρει μια απόφαση του αμερικάνικου Κογκρέσου που μας αφορά ποικιλοτρόπως.
Γράφει λοιπόν ο ανταποκριτής Θ. Τσίτσας ότι η Γερουσία των ΗΠΑ, με το συντριπτικό σκορ 94-0, αποφάσισε, δεδομένου ότι η χώρα αυτή έχει δικαίωμα βέτο στο ΔΝΤ, πως το Νομισματικό Ταμείο δεν θα μπορεί να χορηγεί δάνεια («πακέτα διάσωσης») σε χώρες οι οποίες, λόγω υψηλού χρέους, άνω του 100% του ΑΕΠ, θα κρίνεται πως δεν μπορούν να αποπληρώσουν τα δάνεια αυτά του ΔΝΤ.
Οι οικονομικοί κύκλοι της Αμερικής χρησιμοποιούν το παράδειγμα της Ελληνικής κρίσης και της ομοιότητες της Ελληνικής οικονομίας με αυτή των ΗΠΑ επιδιώκοντας της μείωση των δημοσίων δαπανών στις ΗΠΑ. Από την άλλη πλευρά οι Έλληνες διαδηλωτές αντιστέκονται στην μείωση των δημοσίων δαπανών και στη βαριά φορολόγηση των εργαζομένων υποστηρίζοντας ότι οι θυσίες τους γίνονται προς όφελος των ελληνικών και ξένων τραπεζών.
Οι Έλληνες διαδηλωτές έχουν απόλυτο δίκαιο. Στην πραγματικότητα η χρηματοδότηση της Ελλάδας από την Ε.Ε. δεν είναι τίποτα άλλο από ένα σχέδιο το οποίο θα εξασφαλίσει ότι η Ελλάδα θα μπορέσει να ξεπληρώσει τα δάνεια (ομόλογα) που πήρε τους τελευταίους μήνες με απαράδεκτα υψηλά επιτόκια (μετά τις συνεχές υποβαθμίσεις της ελληνικής οικονομίας από τα χρηματοπιστωτικά ινστιτούτα αξιολόγησης).
Πριν από είκοσι χρόνια, άρτι ενοποιηθείσα, η Γερμανία, στην πρώτη πράξη «στρατηγικής ενηλικίωσής» της, «αποτέλειωσε» την πολυεθνική, ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία επιβάλλοντας στους εταίρους της την αναγνώριση των Δημοκρατιών. Το αποτέλεσμα ήταν, πρώτον, μια αλυσίδα πολέμων που κατέστρεψαν τη Βαλκανική χωρίς να λύσουν κανένα της πρόβλημα, δεύτερον, ο θάνατος, εν τη γενέσει της, της κοινής εξωτερικής - αμυντικής πολιτικής της Ευρώπης και, τρίτον, η πανηγυρική επιστροφή των ΗΠΑ σε ρόλο απολύτου κυρίαρχου στη Νοτιανατολική Ευρώπη.
Ντομινίκ Στρος Καν, Όλι Ρεν, Παπακωνσταντίνου, Ζαν Κλοντ Τρισέ, Γιόζεφ Άκερμαν και Άγγελα Μέρκελ uber alles! Δεν ξέρω αν είναι... άδοξοι, αλλά το «μπάσταρδοι» είναι το μόνο βέβαιο...
«Είδαμε σε αυτήν την εποχή το ψέμα να θριαμβεύει με τη μάσκα του αληθινού».
Στους δυο μήνες που μεσολάβησαν από την τελευταία μας προκήρυξή, είδαμε να διαδραματίζεται το ίδιο έργο σε επανάληψη, ακόμα πιο προβλέψιμο, ακόμα πιο σαθρό.
Από ό,τι φαίνεται η τακτική των διωκτικών αρχών σε σχέση με την κατασταλτική επιχείρηση της «Συνωμοσίας» δοκιμάζει αντοχές απέναντι στην επινόηση του άθλιου ψέματος που έχουν κατασκευάσει οι προϊστάμενοι τους.
Η κεντρική γραμμή είναι σαφής: μετά από κάθε χτύπημα της «Συνωμοσίας» «προκύπτουν» νέες συλλήψεις.
Στα δυόμιση χρόνια δράσης της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς έχουμε επιλέξει να χτυπάμε με πράξεις και λόγο τη θεαματική αλλοτρίωση μιας φαινομενικής κοινωνικής ευημερίας. Ξεπερνώντας τις αγκυλώσεις ενός στείρου ταξικού προσανατολισμού που «αθωώνει» τους καταπιεσμένους στον πόλεμο ενάντια στο κράτος και αγνοεί επιδεικτικά το μερίδιο ευθύνης τους στη στήριξη του συστήματος, εμείς διαφοροποιούμαστε.
Την ώρα που το ευρώ καταρρέει στα χαμηλότερα επίπεδα από τον Απρίλιο του 2006 και η γερμανική Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς εσπευσμένα επιβάλλει νέες απαγορεύσεις στο short selling μετοχών και στα «γυμνά» CDS, ο Mr Bundesbank, Καρλ Ότο Πελ, με μια βαρυσήμαντη συνέντευξη στο «Spiegel» προφητεύει ακόμη χειρότερες ημέρες για το κοινό νόμισμα, αλλά και την έξοδοτης Ελλάδας από την Ευρωζώνη!
Η εμβληματική μορφή του γερμανικού τραπεζικού συστήματος, που ηγήθηκε της BuBa την κρίσιμη περίοδο από το 1980 έως το 1991 και είχε μαζί με τον Χέλμουτ Κολ το γενικό πρόσταγμα στη διαδικασία πολιτικής και νομισματικής ενοποίησης της Δυτικής με την Ανατολική Γερμανία, χωρίς περιστροφές λέει όσα θα ήθελαν να πουν δημόσια οι περισσότεροι Γερμανοί κεντρικοί τραπεζίτες:
● Γκρέμισμα εγκαταλειμμένου επί 15-20 χρόνια σκυλάδικου με όλες τις κάμερες αναμμένες...
Παραδίπλα το αίσχος των παράνομα κλεισμένων παραλιών και τα κυκλώματα που αισχροκερδούν εις βάρος του πολίτη υποχρεώνοντας τον σε καταβολή παράνομου εισιτηρίου για κάτι που του διασφαλίζει το Σύνταγμα (ελεύθερη πρόσβαση στις παραλίες), δεν απασχολούν ούτε το «νέον ΠΑΣΟΚ» ούτε τις κάμερες. Ούτε τα δεκάδες αυθαίρετα παραλιακά σκυλομάγαζα εν ενεργεία. Για αυτά οι κάμερες δεν δουλεύουν, παρά μόνο αν είναι να δείξουν κάποια οπίσθια...
● Με τις μεθόδους της μαφίας, μέσω «αποκαλυπτικών» δημοσιευμάτων, η στοχοποίηση «αναγνωρίσιμων» προσώπων, παρουσιάζεται ως πολιτική πάταξης της φοροδιαφυγής με την, αναγκαία για το σόου, θυσία της κερκυραίας Ιφιγένειας.
Αντιγράφω από τη Ναυτεμπορική το εξής σημείωμα, το οποίο αφορά ερώτηση βουλευτών του ΠΑΣΟΚ για μεταφορά χρημάτων του ΟΤΕ από την Ελλάδα προς τη Γερμανία:
Ψάχνω μέρες τώρα να βρω ένα παράπονο που κατοικεί εντός μου. Τα φαντάσματα της μνήμης με ξυπνούν.
Λίγα χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, νέοι άνθρωποι με στοιβαγμένα τα υπάρχοντα σε πέντε χαρτοκούτια ξεκινούσαν από την επαρχία το μεγάλο ταξίδι για τον Πειραιά και στη συνέχεια τον μεγάλο ξεριζωμό για την άλλη ήπειρο.
Σε πολύπλευρη επίθεση πέρασε τώρα η τουρκική διπλωματία, με την ενίσχυση των πιο ατλαντικών κύκλων της ευρωπαϊκής Κομισιόν και δύο ταυτόχρονες, στρατηγικής σημασίας, επιδιώξεις:
● Να υποχρεώσουν την Κύπρο να άρει το βέτο στα οκτώ κεφάλαια των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, που συνιστά το κυριότερο και μεγαλύτερο εμπόδιο για την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε., αλλά και το σπουδαιότερο ευρύτερα διπλωματικό χαρτί, ακόμη, στα χέρια Λευκωσίας και Αθήνας.
● Να «στριμώξουν» την ελληνοκυπριακή πλευρά για να δεχθεί μη αξιοπρεπή και βιώσιμη λύση του Κυπριακού διακινδυνεύοντας την απομόνωσή της σε περίπτωση που δεν το πράξει.
Πριν από λίγο καιρό, τον Απρίλιο, λίγες μέρες προτού ο τραγικός αυτός πρωθυπουργός ανακοινώσει επισήμως από το ακριτικό Καστελόριζο ότι παραδίδει άνευ όρων τη χώρα στον μηχανισμό μεγα-δανεισμού και επιτήρησης της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, ο Σάιμον Τζόνσον του Peterson Institute, πρώην επικεφαλής των οικονομολόγων του ΔΝΤ, προειδοποίησε ότι η μη εμπλοκή του Ταμείου στη συναλλαγματική πολιτική της Ελλάδας, δηλαδή η αδυναμία υποτίμησης του ευρώ, δεν θα αποβεί προς όφελος της χώρας και της οικονομίας.
Μάλιστα ο ίδιος προειδοποίησε, στη βάση αυτού του δεδομένου, για ενδεχόμενη «αργεντινοποίηση» της Ελλάδας λέγοντας ότι στην Αργεντινή τη δεκαετία του 1990 η μη παρέμβαση στην ισοτιμία του πέσο ήταν λάθος.
.jpg)
