Του ΤΑΚΗ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ*
Ο προβληματισμός μας για την αναγκαιότητα του εμβολιασμού για την νέα γρίπη Α (Η1Ν1) πηγάζει από την ίδια την πολιτική του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), που από τον ορισμό της πανδημίας αφαίρεσε το στοιχείο της επίπτωσης των θανάτων (θανατηφόρα κρούσματα) και υπερτόνισε μόνο τη μεταδοτικότητα και νοσηρότητα με αποτέλεσμα να «αλλοιώσει» – σκόπιμα; – την έννοια της πανδημίας.
Ο προβληματισμός μας για την αναγκαιότητα του εμβολιασμού για την νέα γρίπη Α (Η1Ν1) πηγάζει από την ίδια την πολιτική του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), που από τον ορισμό της πανδημίας αφαίρεσε το στοιχείο της επίπτωσης των θανάτων (θανατηφόρα κρούσματα) και υπερτόνισε μόνο τη μεταδοτικότητα και νοσηρότητα με αποτέλεσμα να «αλλοιώσει» – σκόπιμα; – την έννοια της πανδημίας.
Επισημαίνοντας όμως αυτή τη «στροφή» της ΠΟΥ θα ’λεγα πως η σύστασή της για καθολικό εμβολιασμό επήλθε ως «φυσικό» επακόλουθο και αναλόγως των αποτελεσμάτων μπορεί και να μετατραπεί σε εντολή προς τα κράτη, οπότε θα έχουμε πλέον μία πολιτική χειραγώγησης της ατομικής συμπεριφοράς στο όνομα της δημόσιας υγείας και κατ’ επέκταση της εθνικής πολιτικής κάθε χώρας.
