Από την Oikoniki Pragmatikotita
Tο ποδόσφαιρο μια φορά κι έναν καιρό είχε εντοπιότητα, ήταν στοιχείο συνοχής των τοπικών κοινωνικών σχέσεων, εκπροσωπούσε τα πιο γυμνασμένα παιδιά μιας περιοχής. Στη συνέχεια βέβαια κυριάρχησαν οι υπερτοπικοί αθλητικοί θίασοι και ο άκρατος παραγοντισμός των αθλητοπατέρων, όμως αυτή η κυριαρχία δεν έγινε απόλυτη και δεν εξάλειψε τελείως το πνεύμα της αφετηριακής περιόδου – που ήταν πνεύμα σύζευξης των αθλητικών δρώμενων με τις ανάγκες της κοινωνίας.
